Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ!

  Του Παύλου Μυρογιάννη

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ

Καλό απόγευμα σε όλες και όλους!

Υπάρχουν έννοιες που δεν περιγράφονται· απλώς τις νιώθεις να διατρέχουν το αίμα σου. Η γυναίκα είναι μία από αυτές. Είναι η λεπτή, αόρατη δύναμη που συγκρατεί τον κόσμο όταν εκείνος τρίζει, είναι το χαμόγελο που γλυκαίνει ακόμη και τη σκληρότερη μέρα, είναι η σιωπή που μιλάει δυνατότερα από χίλιες κραυγές. Η ύπαρξή της δεν είναι ένα βιολογικό θαύμα — είναι μια ηθική, αισθητική και πνευματική υπεροχή που ορίζει τον άνθρωπο.

Η γυναίκα είναι η πρώτη παρηγοριά και η τελευταία σκέψη του ανθρώπου. Από το μητρικό χάδι που χαράζει μνήμη ασυνείδητη στη ψυχή έως το βλέμμα της συντρόφου που σε γειώνει και σε ανεβάζει ταυτόχρονα, η γυναίκα είναι η διαδρομή που ενώνει την αρχή με το τέλος. Κουβαλάει μέσα της μια σοφία γήινη, αρχέγονη, την ικανότητα να αναγνωρίζει χωρίς να της λες, να αγαπά χωρίς να ζητά και να αντέχει χωρίς να παραπονιέται.

Η ομορφιά της δεν περιορίζεται στο σώμα — αν και το σώμα της είναι ποίηση σε κίνηση. Η πραγματική της ομορφιά βρίσκεται στον τρόπο που σκέφτεται, στον τρόπο που προσφέρει, στη λεπτότητα με την οποία αλλάζει έναν χώρο όταν εισέρχεται μέσα σε αυτόν. Είναι εκείνη που μετατρέπει το άψυχο σε ζωντανό, το χαοτικό σε τάξη, το ανώνυμο σε οικείο. Αρκεί η παρουσία της για να θυμηθεί ο κόσμος τι σημαίνει ισορροπία.

Στην καρδιά της γυναίκας συναντάς το θάρρος που δεν κάνει θόρυβο. Το βλέπεις στη μάνα που παλεύει, στη σύντροφο που στηρίζει, στη φίλη που δεν σε αφήνει να χαθείς, στη γιαγιά που κουβαλάει μισό αιώνα ιστοριών στο πρόσωπό της. Η αντοχή της είναι πιο δυνατή από τον χρόνο· η καλοσύνη της πιο επίμονη από το σκοτάδι. Κι όμως, ποτέ δεν ζητά αναγνώριση — σαν να γνωρίζει βαθιά πως η αξία της δεν χρειάζεται επιβεβαίωση.

Η γυναίκα είναι ο καθρέφτης της ευγένειας και η πηγή της ζωής. Είναι ο έρωτας που γεννιέται στη ματιά, το δέος που σου προκαλεί η παρουσία της, η γλυκύτητα που θυμίζει ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο ωμή πραγματικότητα αλλά και όνειρο. Σε μαθαίνει να σέβεσαι, να νιώθεις, να ωριμάζεις. Σε αποκαλύπτει ότι η αληθινή δύναμη είναι αυτή που συνδυάζει την τρυφερότητα με τη σταθερότητα, την κατανόηση με τη φλόγα.

Γι’ αυτό και η γυναίκα δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο στη ζωή. Είναι μια ποιότητα υπάρξεως. Είναι το «γιατί» πίσω από πολλά «πώς». Είναι το φως που δεν επιβάλλεται, το χάδι που δεν ξεχνιέται, η μορφή που δίνει νόημα στην ανθρώπινη πορεία. Η ομορφιά της δεν είναι κάτι που βλέπεις μόνο — είναι κάτι που σε διαμορφώνει.

Στο τέλος, όποιος καταλάβει τη γυναίκα, καταλαβαίνει τον κόσμο.

Και όποιος τη σέβεται, σέβεται την ίδια τη ζωή!