ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ: «ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»!

Ένα ταξίδι ξεκινά στα μονοπάτια του σήμερα και του αύριο. Μια εσωτερική περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον αναγνώστη. Άραγε πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι ακολουθώντας κανείς τα χνάρια του Θεού και του Ανθρώπου να φτάσει σε έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο και πιο θεϊκό συνάμα;

NAZIM HIKMET «Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ»!

Nazim Hikmet «Η πιο όμορφη θάλασσα»

«Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών

είμαστε μες στο δικό μας κόσμο.

Η πιο όμορφη θάλασσα

είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.

MARY OLIVER - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ!

Mary Oliver – Αύγουστος

Όταν τα βατόμουρα κρέμονται

πρησμένα στο δάσος, στα βάτα

που κανενός δεν ανήκουν, περνώ

ΠΟΙΗΜΑ: "ΔΕΚΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΑΣΟΣ"!

Του Στέλιου Λουκά //

Δέκα προσευχές για το δάσος

Πρώτη προσευχή

Το δάσος, Κύριε,

Είναι η ζωή που απουσιάζει από τη ζωή μας

Δώσε μας τη γνώση

Να συμπορευτούμε με το δάσος

Όπως συμπορευόμαστε μαζί Σου.

✩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - ADRIENNE RICH (1929-1912), "ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΣΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ"!

Επιμέλεια: Δήμητρα Ντζαδήμα //

Η Adrienne Cecile Rich (1929-2012) ήταν μία από τις σημαντικότερες Αμερικανίδες ποιήτριες του 20ού αιώνα. Το έργο της διακρίνεται για τον έντονο κοινωνικό, πολιτικό και φεμινιστικό του χαρακτήρα, καθώς διερευνά ζητήματα ταυτότητας, φύλου, μνήμης και εξουσίας. Το ποίημα της «Κατάδυση στο ναυάγιο» («Diving into the Wreck») γραμμένο το 1973, αποτελεί ένα κορυφαίο φεμινιστικό έργο με στόχο να εξερευνήσει το υποσυνείδητο και να απορρίψει τους πατριαρχικούς μύθους, αφού η ποιήτρια χρησιμοποιεί το ταξίδι στον βυθό ως συμβολική πορεία αυτογνωσίας και αναζήτησης της αλήθειας, μετατρέποντας την κατάδυση σε μια βαθιά υπαρξιακή και συλλογική εμπειρία.

Το ποίημα αποτελεί μια αλληγορία για την αναζήτηση της αλήθειας πέρα από τις “έτοιμες” αφηγήσεις. Η ποιητική φωνή καταδύεται μόνη της στο ναυάγιο, όχι για να ανακαλύψει τον θρύλο του, αλλά την πραγματικότητα της καταστροφής και όσα έχουν απομείνει από αυτήν. Η θάλασσα συμβολίζει το άγνωστο και το ασυνείδητο, ενώ το ναυάγιο αντιπροσωπεύει τις τραυματικές εμπειρίες, την ιστορία και τη συλλογική μνήμη που πρέπει να εξερευνηθούν με θάρρος και ειλικρίνεια.

ΠΟΙΗΜΑ: "ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΜΙΑ ΜΑΧΗ"!

Του Κωνσταντίνου Μπούρα // *

Κάθε μέρα μία μάχη

Κάθε μέρα μία μάχη,

Ένας πόλεμος

Έξω μας και μέσα μας.

Επιβιώνεις μόνον εάν

Αξιοποιείς το παρελθόν

Ως καύσιμο.

ΠΟΙΗΜΑ: "ΙΟΥΛΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ"!

Της Γκέλης Ντηλιά // *

Ιούλης της επιβίωσης

Τώρα πια, όταν ακούς Ιούλη

σκέφτεσαι λίβα να σε πολιορκεί ανελέητα

καμένα δάση και σειρήνες πυροσβεστικής

τις διακοπές που θα πήγαινες,

αν δεν χρωστούσες τη δόση της παράτασης ζωής.

ΠΟΙΗΜΑ: "ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΕΣ ΠΝΟΕΣ"!

Tης Δώρας Ζαχαροπούλου //

Ανεκτίμητες πνοές

Πόσο δίκιο είχε η μοναξιά,

καθώς χαιρόταν τα μυστικά της.

Εκεί, στου όρους την αθάνατη οξιά,

που όλα τα καλά ήταν δικά της.

ΠΟΙΗΣΗ: "ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ" & "ΔΙΑΚΟΠΕΣ"!

Του Νικόλαου Καρυωτάκη //

Αναθεώρηση

Όταν το ψυχικό απόθεμα

Τελειώνει

Όταν η ευγένεια

Αποστεώνεται

Όταν η μεγαλοθυμία

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΛΛΙΟΣ "ΑΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ"!

Γιάννης Βάλλιος

Αν ήταν το καλοκαίρι

Νιώθω υποχείριο μιας ακτίνας φωτός,

που με καθηλώνει στο κρεβάτι της αμμουδιάς.

Με μια θάλασσα σεντόνι που υγραίνει τα όνειρα

και ζεστή αφήνει τη φαντασία,

χωρίς αναπνοή,

εκτεθειμένη στην ακινησία του θερινού ηλιοστάσιου.

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ - ΠΕΤΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Ι»!

Επιμέλεια- ανθολόγηση: Καλομοίρα Πιέτρη- Αυγούστου //

Πέτρος Μητρόπουλος «Περιπέτεια I»

Έβρεχε δυνατά στον κήπο,

έβρεχε σαν μονότονη κλαγγή.

Στο έδαφος σκορπισμένα τετράδια

με ονόματα παιδιών,

χαμένα από τη γέννησή τους.

ΠΟΙΗΣΗ: "ΑΟΡΑΤΗ ΒΡΟΧΗ"!

Του Νεκτάριου Μπέση //

Αόρατη βροχή

Κάτι συνέβη σε αυτή τη πόλη,

νομίζω ότι βρέχει και τρέχω σε δρόμους χωρίς τέλος,

χωρίς να φτάνω πουθενά.

Τα πνευμόνια μου πάλλονται μπροστά στον καθρέφτη,

δίπλα στο παράθυρο που βλέπει το ρολόι της εκκλησίας.

Οι δείκτες μένουν ακίνητοι, πάντα μετά το απόγευμα.

ΠΟΙΗΜΑ: "ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ"!

Γράφει η Παναγιώτα Γιώτη // *

|Μελαγχολική|

Ξανά ρίγος.

Παρέα με αυτή την ακανόνιστη μοναξιά,

που εισβάλει σπίτι μου

μ’ ένα μονάχα λεπτό σεντόνι

για να με σκεπάσει τις μέρες

που μελαγχολώ.

ΠΟΙΗΜΑ: "ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ"!

Του Ιωάννη Χρ. Παναγιωτόπουλου // *

Μεσοπέλαγα

Μεσοπέλαγα σε μια ψαρόβαρκα βρισκόμουν,

ψαρεύοντας σε ήρεμα νερά·

όρθιος, κρατούσα ένα καλάμι,

στο δολωμένο αγκίστρι

της πετονιάς το τράβηγμα λαχταρώντας.

ΠΟΙΗMA: "ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ"!

Του Ιωάννη Χρ. Παναγιωτόπουλου // *

Μεσοπέλαγα

Μεσοπέλαγα σε μια ψαρόβαρκα βρισκόμουν,

ψαρεύοντας σε ήρεμα νερά·

όρθιος, κρατούσα ένα καλάμι,

στο δολωμένο αγκίστρι

της πετονιάς το τράβηγμα λαχταρώντας.

"ΠΟΙΗΤΕΣ"!

Του Κωνσταντίνου Μπούρα // *

Ποιητές

Αξίζει που σμιλέψαμε το Κενό

Στο κρύσταλλο μιας παγωμένης γοργόνας;

Θα λιώσει στον πρώτο

Καύσωνα τού Ιουλίου,

ΠΟΙΗΜΑ: "ΕΥΛΟΓΙΑ"!

Γράφει η Φωτεινή Βακιτσίδου //

Eυλογία

Αν είχες πιστέψει ότι τίποτα δε σου ανήκει, δε θα

είχες θυσιάσει ούτε γη, ούτε ουρανό στον βωμό

της απληστίας σου.

Κάποτε πίστευες ότι υπήρχαν θεές και θεοί με εδρανά τους τη φύση, μετά

αλλαξοπίστησες και τους ξερίζωσες από τις μήτρες του κόσμου.

ΠΟΙΗΜΑ: "ΜΠΛΕ"!

Γράφει ο Κ. Σχιζάκης //

Έργο του ζωγράφου Αντώνη Τιτάκη

Μπλε

Μπλε φόρεσε

Των επετείων η θλίψη

Και πήγε βόλτα στην παραλία.

Εκεί

Την προϋπάντησαν

Οι αφροί των κυμάτων

Και τα λάθη

Περασμένων καιρών.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ (ΠΟΙΗΣΗ-ΤΡΑΓΟΥΔΙ)!

Αη Γιώργης Μαριώ

YouTube·Κατερίνη Τζιγκουνάκη

ΠΟΙΗΜΑ: "ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΗ ΑΓΑΠΗ"!

Γράφει η Μαρία Α. Ναουμίδου //

Αταίριαστη αγάπη

Η σιωπή αιχμηρή λαβωματιά

Στον κρόταφο της νύχτας

Λούζει με φως των αστεριών τη μοναξιά

Και διαγράφει ηχηρά το τέλος.