Tης Δώρας Ζαχαροπούλου //
Ανεκτίμητες πνοές
Πόσο δίκιο είχε η μοναξιά,
καθώς χαιρόταν τα μυστικά της.
Εκεί, στου όρους την αθάνατη οξιά,
Καθόταν επάνω στα κλαδιά της,
παρατηρώντας με ηρεμία.
Και έβλεπε μέσα στην καρδιά της,
πλούτο γεμάτο ευδοκιμία.
Ήταν αλήθεια πως έτη πολλά,
θεράπευε όσα βαραίνουν.
Με υπομονή και δίχως αλλά,
αφήνοντας σκέψεις ν’ ανασαίνουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.