ΠΟΙΗΜΑ: "ΜΠΛΕ"!

Γράφει ο Κ. Σχιζάκης //

Έργο του ζωγράφου Αντώνη Τιτάκη

Μπλε

Μπλε φόρεσε

Των επετείων η θλίψη

Και πήγε βόλτα στην παραλία.

Εκεί

Την προϋπάντησαν

Οι αφροί των κυμάτων

Και τα λάθη

Περασμένων καιρών.

Έως που πρόβαλαν

Οι σκιές των ανθρώπων.

Κρατούσαν δώρα

Κι ανταλλάγματα με αναμνήσεις

Κι έψελναν όλες μαζί

Λόγια

Που κανείς πια δεν καταλαβαίνει.

Σαν η ψαλμωδία τελείωσε

Άρχισαν να μιλούν σιγά σιγά.

Κι ύστερα φώναζαν υστερικά

Και ορύονταν

Ο καθείς

Για τα λάθη του άλλου

Με άναρθρες κραυγές

Οπως τα ραδιόφωνα που μπλέκονταν

Ανάμεσα στους σταθμούς

Της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Τυνησίας.

Στο δειλινό

Φαίνεται πως κουράστηκαν

Ίσως κατάλαβαν πως ματαιοπονούσαν.

Βλέπεις, η μνήμη δεν σηκώνει άλλο.

Και τα δάκρυα που έτρεξαν

Θόλωσαν την εικόνα

Όλες τις εικόνες θόλωσαν

Κι ένας ένας

Μία μία

Αποσύρθηκαν πίσω από τον βράχο.

Σ’ εκείνον τον βράχο που κάναμε βουτιές.

Θυμάσαι;

Που εσύ

Που εγώ

Που χέρι χέρι

Που ύστερα πάλι

Που ύστερα ακόμα

Μέχρι που άγγιξαν τα γέλια μας τον ουρανό.

Είπες πως ζήλεψε ο ουρανός, θυμάμαι.

Κι εγώ γέλασα πως

Σ’ όλη την οικουμένη

Ο ουρανός

Εμάς βρήκε να ζηλέψει.

Κούνησες το κεφάλι τότε

Και μια μπούκλα ξέφυγε από δεξιά.

Μ’ έπιασες απ΄ το χέρι.

Έλα, έλα να κρυφτούμε, ψιθύρισες …

Δεν είναι μόνο ο ουρανός που ζηλεύει …

Είναι και η γη …

Είναι κι όλοι αυτοί γύρω μας …

Δεν τους βλέπεις;

Δεν τους ακούς;

Γύρισες και με κοίταξες.

Χαμήλωσες το βλέμμα

Κοιτώντας τα φύκια.

Με τον καιρό είχαν ανέβει στο σώμα μας.

Ναι, είχαν ανέβει σιγά σιγά

Πάνω στο σώμα μας.

Στο δείλι

Στο δείλι που έφευγε κι αυτό

Στο δείλι καταλάβαμε

Κι ο ένας

Κι ο άλλος.

Τότε καταλάβαμε.

Πετρώσαμε.

Ενωθήκαμε.

Ένα γίναμε.

Κι όταν έσβησε το φως το τελευταίο

δεν ξεχώριζες πια

Ποιος ήταν ο βράχος

Ποια η ανάμνηση.

Πηγή: https://www.fractalart.gr