ΠΟΙΗΜΑ: "ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ"!

Της Άννας Κλαρίτη // *

Πέτρα στο λαιμό

Περηφάνια—

Μια πέτρα λάβας στο λαιμό σου, καυτή, σκληρή

Μια ανελέητη καταδίκη

Δεν την δείχνεις, την κρατάς—

μα αν τη βγάλεις, πνίγεσαι

Πνίγεσαι με τον ίδιο αέρα, που αναζητάς

Περηφάνια—

Δεν είναι της ντροπής το αντίθετο

Είναι η δίδυμη αδελφή της—στο ίδιο σώμα

Διαφωνούν μόνο στη στάση του

Η μια γονατίζει προς τα μέσα, βαθιά στη σάρκα

Η άλλη στέκεται ορθή προς τα έξω,

υψώνοντας τα χέρια της στον ήλιο—θυσιαστήριο

Και οι δυο όμως αιμορραγούν αθόρυβα….

Τόσο αθόρυβα,

που η σιωπή τους γίνεται ο σφυγμός μου

Περηφάνια—

Σκοτεινή και άκαμπτη δύναμή μου

Στερνή φρουρά μου,

που φυλάς τα όπλα μου στις θίνες της σιγής

Απόφαση σκληρή να μην δώσω όνομα

στα λείψανα των μαχών μου,

ούτε στα σκισμένα χαρτιά των ονείρων μου,

ούτε στη μυρωδιά της στάχτης στο πιάτο μου,

ούτε στον καθρέφτη που με κοιτάζει αδηφάγος

Περηφάνια μου—

Δεν λέω τίποτα

Κρατώ την πέτρα λάβας στο λαιμό μου

Ο φραγμός της γίνεται ο στύλος μου

Ο άξονάς της γυρίζει το σκοτάδι μου προς το φως

Το φως εκείνο,

που δε τολμώ ποτέ να φτάσω!

*Η Άννα Κλαρίτη ζει μόνιμα στην Πάτρα. Κάθε έργο της – μια απόπειρά της, να δώσει πνοή σε όσα μένουν άρρητα… Αν καταφέρει να αγγίξει έστω και μια σιωπή, τότε ίσως οι λέξεις της να έχουν βρει τον δρόμο τους!

Πηγή: https://www.fractalart.gr