ΔΕΣΜΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ!

Λίνα Παυλοπούλου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας / Ψυχοθεραπεύτρια

Πανίσχυρη η έλξη.

Όχι για τον άνθρωπο.

Γι’ αυτό που θα βιώσεις μαζί του.

Το οικείο μοτίβο της ζωής σου.

Αυτός θα σου καθρεπτίσει την πληγωμένη σου ψυχή που αναζητά το γνώριμο περιβάλλον να συνδεθεί.

Αυτό της κακοποίησης.

Να παίξεις το ίδιο σενάριο, πρωταγωνιστής στην ίδια ταινία ξανά και ξανά μέχρι να πεις στοπ, πάμε απ’ την αρχή!

Σενάριο που εξουθένωσε λυτρωτικά, όταν η έμπνευση στέρεψε από το σκηνοθέτη, όταν στιγμές φόβου, πόνου, δράματος και εξιλέωσης χιλιοπαίχτηκαν στη σκηνή για να εξαγνιστούν στο αίμα, σώματα και ψυχές.

Το έργο συγκίνησε, καθήλωσε και λύτρωσε το κοινό.

Ένα κοινό που ταυτίστηκε με τους πρωταγωνιστές και υποσχέθηκε στον εαυτό του να το ξαναδεί μόνο για να θυμηθεί, να μην ξεχάσει και επαναλάβει την τραυματική εμπειρία.

Ο δεσμός τραύματος βασανίζει και ταλαιπωρεί όποιον συνδέεται μέσα από αυτόν.

Ο άνθρωπος επιλέγει ή επιλέγεται από ανθρώπους που θα τον υπνωτίσουν, θα τον κοιμίσουν με την εικόνα τους, για να τον κατασπαράξουν με την ουσία τους.

Ουσία σαθρή, διαστροφική, θεατρινίστικη για φθηνά ξεπεσμένα θέατρα που φυτοζωούν παρασιτικά στις πλάτες ενός αδαούς κοινού για να μην πεθάνουν.

Η σχέση μέσα από το τραύμα, έρχεται στο δρόμο μας για να φωτίσουμε τα σκοτάδια μας εκατέρωθεν, αρκεί να θελήσουμε την εν τω βάθει μοιραία συνάντηση.

Ο δεσμός τραύματος δεν είναι για φτηνές παραστάσεις, ούτε για φαντασμαγορικές επιθεωρήσεις ή παραγωγές.

Δεν θέλει ακριβά κουστούμια, ούτε ατάκες για να μείνουν στην ιστορία.

Ο δεσμός τραύματος είναι ιστορία από μόνος του.

Γράφτηκε σε παιδικές αθώες ψυχές, σε εφηβικές αναζητήσεις και αναπαράχθηκε από βιολογικά ενήλικες συνειδήσεις για να ξαναβιώσει την κακοποίηση, να την εξυγιάνει.

Ο δεσμός τραύματος παίζεται στην Επίδαυρο, αυτή είναι η σκηνή του.

Μια τραγωδία που εξαγνίζει μέσα από τον πόνο του θανάτου για να αναστήσει τη Ζωή.

Ζει κάθετα στο βάθος και ενσαρκώνεται στην επιφάνεια που τον γκρεμοτσακίζει από την οριζόντια ρηχή θέση της.

Δεν εξαγνίζονται όλοι, δεν επιλέγουν όλοι την Επίδαυρο.

Αν επισκεφτείς αυτό το ιερό μέρος, σκύψε ταπεινά, γονάτισε και φίλα το χώμα της.

Εκεί είναι η ψυχή σου που συνάντησες όταν ο Χορός αποχαιρέτησε το τραύμα της στην εξόδια ακολουθία με μοιρολόι ιεροτελεστίας.

Μη πας ποτέ στην Επίδαυρο σαν θεατής για να πας, αν δεν είσαι διατεθειμένος να νιώσεις, να ενωθείς με όλες τις αισθήσεις σου, ψυχή τε και σώματι στην ιερότητα του χώρου.

Ιεροσυλία να ντυθείς με τα καλά σου για να μη δεις τα ξεσκισμένα κουρέλια του είναι σου.

Μόνο αν συναισθανθείς τον βαθύ σου πόνο, μόνο τότε είσαι έτοιμος να τον θρηνήσεις και να τον περιφρουρήσεις.

Ο πόνος που βιώνεται δεν έχει μιζέρια, ούτε κλάψα θυματοποιημένη.

Έχει αρχοντιά, λεβεντιά και δύναμη στην ένταση.

Είναι για τις ανδρείες ψυχές που ξεσκίζουν τα σωθικά τους για να μην ξεσκίσουν τους άλλους.

Είναι για όσους τόλμησαν να σηκώσουν τα μάτια τους καθαρά στον Ουρανό που τους τίμησε με θησαυρό μαρτυρίου.

Παρακαλώντας με πίστη ακλόνητη για ένα κόκκο άμμου για τη θεία χάρη Του, αγωνίζονται να καθαρίζουν τα μέσα τους, να ταπεινώνουν το εγώ τους, να μετανοούν ειλικρινά, να αγκαλιάζουν τον εαυτό τους και να συγχωρούν τους πάντες γιατί “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”.

Ο μέγας θεραπευτής είναι Εκείνος και φέρνει στο δρόμο μας αγγέλους και δαίμονες για να στηριχτούμε και να δοκιμαστούμε, όλοι μας!

Όποιος έπαιξε στην Επίδαυρό του, πέθανε και αναστήθηκε! Ευλογήθηκε με απόθεμα αγάπης και χαράς δικής Του και θα έχει μερτικό στον Ήλιο.

Στο μοναδικό Ήλιο. Αυτόν της Δικαιοσύνης!

Πηγή: https://www.pemptousia.gr