Επιμέλεια: Δήμητρα Ντζαδήμα //
Η Μελισσάνθη (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Ήβης Κούγια) υπήρξε σημαντική μορφή της νεοελληνικής ποίησης του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1907 και έζησε σε μια περίοδο έντονων ιστορικών και κοινωνικών αλλαγών, γεγονός που επηρέασε βαθιά το έργο της. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της τιμήθηκε με τον έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών (1936), με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1965), με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976), με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη κ.ά. και αναγνωρίστηκε ως μια από τις σημαντικές γυναικείες φωνές της ελληνικής ποίησης
Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από ευαισθησία, στοχασμό, αγωνία για τον άνθρωπο και τα προβλήματά του, ενώ συχνά διαπνέεται από θρησκευτικά και υπαρξιακά στοιχεία. Στο έργο της κυριαρχούν έννοιες όπως η αγάπη, η πίστη, ο άνθρωπος και το φως, τα οποία προσεγγίζει με έναν τρόπο εσωτερικό και στοχαστικό.
Το ποίημα «Πιστεύω» της Μελισσάνθη αποτελεί έναν ύμνο στην Αγάπη ως απόλυτη, κοσμική και πνευματική δύναμη. Η ποιήτρια οργανώνει το ποίημα με επαναλήψεις («Η Αγάπη…», «Μπορώ…», «Γιατί…»), δημιουργώντας έναν ρυθμό σχεδόν προσευχητικό, που θυμίζει θρησκευτικό «πιστεύω». Μέσα από αυτές τις επαναλήψεις, η Αγάπη παρουσιάζεται ως δύναμη που αντέχει τα πάντα: πόνο, θάνατο, δοκιμασίες, αλλά και ως πηγή ζωής, θαύματος και πίστης.
Το ποίημα θεωρείται σημαντικό γιατί εκφράζει μια βαθιά ανθρωπιστική και πνευματική θεώρηση της ύπαρξης. Η Αγάπη δεν παρουσιάζεται απλώς ως συναίσθημα, αλλά ως θεμελιώδης αρχή του κόσμου, σχεδόν θεϊκή, που συνδέεται με χριστιανικά σύμβολα όπως ο «Μυστικός Δείπνος» και η έννοια της θυσίας και της αιωνιότητας. Έτσι, το ποίημα γεφυρώνει το ανθρώπινο με το θείο και δίνει ένα μήνυμα ελπίδας, ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει, να πιστέψει και να δημιουργήσει, επειδή μέσα του υπάρχει η Αγάπη. Η σημασία του έγκειται επίσης στο ότι προσφέρει ένα καθολικό μήνυμα που ξεπερνά εποχές και πολιτισμούς, προβάλλοντας την Αγάπη ως τη δύναμη που συγκροτεί τον άνθρωπο και τον κόσμο, άρα ως θεμέλιο της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης.
Πιστεύω
Η Αγάπη, μόνο, βαστάζει όλα τα φορτία.
Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία.
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα φορτίο!
Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ’ ουρανού.
Μπορώ να σηκώσω το βάρος τ’ ουρανού.
Η Αγάπη υπομένει τα μαρτύρια της πυράς.
Γιατί η Αγάπη είναι ο ουρανός και η πυρά!
Η Αγάπη πιστεύει στη ζωή και στον θάνατο
η Αγάπη πιστεύει στο θαύμα.
Μπορώ να πιστεύω στη ζωή και στον θάνατο
μπορώ να πιστεύω στο θαύμα.
Γιατί η Αγάπη είναι η ζωή και ο θάνατος!
Γιατί η Αγάπη είναι το θαύμα!
Η Αγάπη προσεύχεται και ενεργεί
η Αγάπη αγρυπνεί.
Μπορώ να προσεύχομαι και να ενεργώ
μπορώ να αγρυπνώ.
Γιατί η Αγάπη είναι προσευχή και πράξη!
Γιατί η Αγάπη είναι η μυστική αγρυπνία!
Η Αγάπη κρατάει όλα τα χαμόγελα και όλα τα δάκρυα.
Μπορώ να χαμογελώ και να κλαίω όλα τα δάκρυα –
γιατί η Αγάπη είναι η χαρούμενη θλίψη!
Η Αγάπη δίνει τον άρτο και τον οίνο
εγγύηση για την αιωνιότητα.
Μπορώ να μεταλάβω τον άρτο και τον οίνο
εγγύηση για την αιωνιότητα.
Γιατί η Αγάπη είναι ο Μυστικός Δείπνος!
Κι η μεγάλη υπόσχεση!
Η Αγάπη έπλασε τον άνθρωπο
η Αγάπη εδώρισε το φως.
Πιστεύω στον άνθρωπο
πιστεύω στην Αγάπη.
Γιατί η Αγάπη είναι το φως και η δωρεά!
Γιατί η Αγάπη είναι ο Άνθρωπος!
Εκλογή, Ποιήματα, Αθήνα 1965
Οδοιπορικό. Ποιήματα 1930-1984,
Καστανιώτης, Αθήνα 1986
Πηγή: https://www.fractalart.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.