Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ!

Φωτ. pexels.com

 Αλεξάνδρα Μπαντινάκη

Δεν αρκούν αποσπασματικές λύσεις ή παρεμβάσεις μετά από καταγγελίες... Χρειάζεται σχεδιασμός, ενίσχυση δομών, ουσιαστική στήριξη τόσο των ηλικιωμένων όσο και των ανθρώπων που τους φροντίζουν

Υπάρχουν ειδήσεις που δε σε αφήνουν απλώς να τις διαβάσεις και να προχωρήσεις. Σε σταματούν. Σε φέρνουν αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα που, όσο κι αν την υποψιάζεσαι, δε θέλεις να τη δεις καθαρά.

Η υπόθεση του παράνομου γηροκομείου στο Ρέθυμνο είναι μία από αυτές. Ένα διαμέρισμα πολυκατοικίας, πίσω από κλειστές πόρτες, είχε μετατραπεί σε χώρο φιλοξενίας ηλικιωμένων χωρίς άδεια, χωρίς τις στοιχειώδεις προδιαγραφές, χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό.

Έξι άνθρωποι, εκ των οποίων κάποιοι με περιορισμένη επαφή με το περιβάλλον, ζούσαν σε συνθήκες που δε συνάδουν με την έννοια της αξιοπρέπειας.

Μπορεί να μην προέκυψαν ενδείξεις κακοποίησης, όμως αυτό δεν αρκεί για να μειώσει τη σοβαρότητα της εικόνας. Το ζήτημα δεν εξαντλείται στην παρανομία. Αν ήταν μόνο αυτό, θα μιλούσαμε για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όμως δεν είναι.

Είναι η κορυφή ενός προβλήματος που εδώ και χρόνια διογκώνεται. Σε μία πόλη όπως το Ρέθυμνο, όπου υπάρχει ουσιαστικά μόνο μία δομή φιλοξενίας ηλικιωμένων, οι επιλογές είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Και όταν οι επιλογές στενεύουν, οι άνθρωποι στρέφονται αναγκαστικά σε λύσεις ανάγκης.

Οι οικογένειες δεν είναι αδιάφορες. Είναι συχνά εγκλωβισμένες. Ανάμεσα στο υψηλό κόστος της ιδιωτικής φροντίδας, στην ανεπάρκεια των δημόσιων υπηρεσιών και στην καθημερινή πίεση της επιβίωσης, καλούνται να πάρουν αποφάσεις που καμία πλευρά τους δεν τις αφήνει ήσυχες.

Έτσι δημιουργείται ένα γκρίζο τοπίο, όπου η ευθύνη διαχέεται και η ανάγκη υπερισχύει της ασφάλειας. Και εδώ ακριβώς φαίνεται το μεγαλύτερο κενό. Η κρατική μέριμνα δε συμβαδίζει με τις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας που γερνάει.

Δεν αρκούν αποσπασματικές λύσεις ή παρεμβάσεις μετά από καταγγελίες. Χρειάζεται σχεδιασμός, ενίσχυση δομών, ουσιαστική στήριξη τόσο των ηλικιωμένων όσο και των ανθρώπων που τους φροντίζουν. Όσο οι δομές παραμένουν ελάχιστες και η στήριξη ανεπαρκής, τόσο τέτοιες “λύσεις” θα συνεχίσουν να εμφανίζονται. Και τότε το πρόβλημα δε θα είναι μόνο ποιος παρανόμησε, αλλά το ότι όλοι, με τον τρόπο μας, μάθαμε να το ανεχόμαστε.

Πηγή: https://www.neakriti.gr