Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2014

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΕΞΗΓΕΙ ΠΩΣ ΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ!

«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημά μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του '48 με '51.
Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί - πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος - δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα.
Θυμάμαι την μέρα που κατ έβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ.
Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια.
Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών.
Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα.
Και αυτή, σκεπτόμουν, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει.
Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβενα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη.
Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές.
Ηταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ' άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.
Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις.
Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου - η πρώτη ήτανε στην Αλβανία - που έβγαινα από το άτομό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου.
Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι.
Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας!
Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να 'χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσαν.
Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε!
Κι όταν καμμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Έλληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ;
Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι.
Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.
Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας.
Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή.
Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου.
Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους - και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας.
Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα.
Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου 'δωσε ένα δεύτερο εύρημα.
Να δώσω, δηλαδή, σ' αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας.
Κι έτσι γεννήθηκε το «Αξιον Εστί».

ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ Ν΄ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ!

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος  με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ.Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, 
κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται  είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,  απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”.Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

10 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ!

Ακριβώς τις πιο απλές αλήθειες ο άνθρωπος κατανοεί αργότερα από τις άλλες...

Η ζωή είναι μικρή: Το λέμε και το ξαναλέμε κι αλήθεια είναι, κανενός η ζωή αν εξαιρέσουμε της Εζενί Μπλανσάρ και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, δεν είναι αρκετά μεγάλη για να χωρέσει όσα ποθούμε και όσα ονειρευόμαστε γιατί πάντα υπάρχουν στιγμές και ευκαιρίες χαμένες. Μόνο που δεν το συνειδητοποιούμε και συμπεριφερόμαστε λες και θα ζήσουμε αιώνια.
Πάνω από όλα η υγεία: Για να πιστέψει κανείς αυτή τη συνταρακτική αλήθεια πρέπει πρώτα να ταλαιπωρηθεί από μια αρρώστια και πάλι μυαλό δεν βάζουμε. Οι περισσότεροι μόλις γίνουμε καλά αρχίζουμε πάλι να κυνηγάμε χίμαιρες ή να γκρινιάζουμε πως η καλή μας υγεία δεν αρκεί αν δεν έχουμε ωραίο αυτοκίνητο, δίπατο σπίτι, περιποιημένο φρύδι, σφιχτό μπράτσο.
Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι: Η σοφή παροιμία γράφτηκε για να μας προστατέψει από τους φαφλατάδες και τους παραμυθάδες αλλά εμείς πιστοί στο “πες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ” συνεχίζουμε να συγκινούμαστε με τα μεγάλα λόγια, τις μεγάλες υποσχέσεις και τα μεγάλα καλάθια.
Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται: Δεν ξέρω αν χαίρονται ακριβώς για ένα χρόνο, μπορεί να χαίρονται για τα πρώτα εκατό χρόνια. Πάντως για ένα πράγμα είμαι σίγουρη. Όσο και να χαίρονται, θα τους αποκαλύψει η ιστορία.
Η ιστορία θα δείξει: Μιας και μίλησα για ιστορία, είμαι βέβαιη πως οι ιστορίες πάντα δείχνουν όμως κανείς δεν έχει την υπομονή να αφήσει την ιστορία να κυλήσει ή την πίστη στον χρόνο που όλα τα ξεδιαλύνει. Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας, δεν λέω, αλλά κάποια πράγματα θέλουν το χρόνο τους και την ώρα τους.
Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία: Αυτή τη φράση δεν την εννοούμε πάντα αφού συνηθίζουμε να “χαιρόμαστε” από κοινωνική υποχρέωση ή προς χάριν συνήθειας. Έτσι νοθεύεται η χαρά μιας απλής ανθρώπινης στιγμής, της συνάντησής μας δηλαδή με τον Άλλον, της πρώτης ανταλλαγής ανάμεσα στο “εγώ” και στο ” εσύ” που κανονιά δεν θα έπρεπε να συνοδεύεται από δυσπιστία αλλά από ενδιαφέρον και καλή πρόθεση.
Η αχαριστία πληρώνεται: Το είδαμε στην ταινία “” Όσα παίρνει ο άνεμος”" κι αποδείχτηκε περίτρανα στη σκηνή όπου ο Ρετ Μπάτλερ ομολογεί “”frankly my dear, I don”t give a dumn”" αλλά μας είναι απείρως ευκολότερο να γινόμαστε αχάριστοι και απαιτητικοί , τέλειοι ζήτουλες μέχρι τελικής πτώσεως, παρά να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για όσα μας προσφέρουν, πόσο μάλλον να την δείξουμε.
Θα σ' αγαπώ για πάντα: Τη φράση αυτή πλην κάποιων εξαιρέσεων, την πιστεύουν όσοι την ακούν αλλά δεν την πιστεύουν αυτοί που τη λένε. Θα μου πείτε αφού δεν την πιστεύουν τότε δεν πρόκειται για την αλήθεια τους. Κι όμως σας λένε την αλήθεια, γιατί ποθούν διακαώς να σας αγαπούν για πάντα, δεν είναι όμως σίγουροι πως θα το αντέξουν. Το “για πάντα” είναι μια συμφωνία με τον θεό που κανείς μας δεν ξέρει πως επιτυγχάνεται.
Υποφέρω: Όταν ξεστομίζουμε αυτό το ρήμα που μιλάει ξεκάθαρα για τις πληγές και για την απελπισία μας, ο κόσμος γελάει μαζί μας και μας χτυπάει τη πλάτη, “”Έλα βρε παιδί μου δεν πειράζει, όλα θα περάσουν θα δεις!”" μας απαντούν. Σε ένα κόσμο που δεν ανέχεται την θλίψη και την ήττα, σε πιστεύουν πιο εύκολα όταν είσαι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν.
 newscity1.net

Η ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΒΛΑΠΤΕΙ!

candle03.gif
Η νυχτερινή βάρδια εργασίας ρίχνει το σώμα σε μία κατάσταση «χάους» και μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια ζημιά, προειδοποιούν οι ερευνητές. Η εργασία σε 24ωρη βάση, σε βάρδιες, έχει συνδεθεί με υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2, καρδιακής προσβολής και καρκίνου, σημειώνει το BBC.
Οι επιστήμονες στο Κέντρο Έρευνας του Ύπνου στο Σάρεϊ διερεύνησαν τη διαταραχή που προκαλεί η εργασία σε βάρδιες στο βαθύτερο μοριακό επίπεδο.
Οι ειδικοί λένε πως η κλίμακα, η ταχύτητα και η σοβαρότητα της ζημιάς που προκαλείται με το να είναι κάποιος ξύπνιος τη νύχτα αποτέλεσαν έκπληξη.
Το ανθρώπινο σώμα έχει τον δικό του φυσικό ρυθμό ή το δικό του «ρολόι» που το «προγραμματίζει» να κοιμάται τη νύχτα και να είναι δραστήριο κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Το «ρολόι» αυτό επιδρά στο σώμα ελέγχοντας τα πάντα, από τις ορμόνες και τη θερμοκρασία του σώματος έως την ικανότητα άθλησης και τη λειτουργία του εγκεφάλου.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Proceedings of the National Academy of Sciences», εστίασε σε 22 άτομα καθώς το σώμα τους άλλαζε από το κανονικό μοτίβο σε κατάσταση νυχτερινής εργασίας.
Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν πως κανονικά το 6% των γονιδίων ήταν προγραμματισμένο να είναι λιγότερο ή περισσότερο ενεργό σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας.
Όταν οι εθελοντές εργάζονταν στη διάρκεια της νύχτας, αυτός ο γενετικός «ρυθμός» χανόταν.
«Το 97% των γονιδίων αυτών έχαναν τον συγχρονισμό τους με τον ύπνο σε ακατάλληλες ώρες, κι αυτό εξηγεί γιατί νιώθουμε τόσο άσχημα κατά τη διάρκεια του τζετ λαγκ ή όταν πρέπει να δουλεύουμε κυλιόμενες βάρδιες», σημείωσε ο Δρ Simon Archer, μεταξύ των ερευνητών του Πανεπιστημίου του Σάρεϊ.
Ο ερευνητής καθηγητής Derk-Jan Dijk τόνισε πως κάθε ιστός στο σώμα έχει τον δικό του καθημερινό ρυθμό αλλά με την εργασία σε κυλιόμενες βάρδιες αυτός χανόταν κι αυτό αποτυπωνόταν στη λειτουργία της καρδιάς, των νεφρών και του εγκεφάλου.
«Είναι χρονο-χάος. Είναι σαν να ζεις σε ένα σπίτι όπου σε κάθε δωμάτιο υπάρχει ένα ρολόι και ξαφνικά κάθε ένα από αυτά να δείχνει διαφορετική ώρα με αποτέλεσμα στο σπίτι να επικρατεί χάος», τόνισε στο BBC.

ΑΣ ΤΟ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ...!


Κάποτε ήταν ένα αγοράκι που ήθελε να γνωρίσει τον Θεό…
Ήξερε ότι το ταξίδι ως το μέρος που ζούσε ο Θεός θα ήταν μακρινό κι έτσι έβαλε στην βαλίτσα του μερικά σοκολατάκια και αναψυκτικά και ξεκίνησε το δρόμο του.
Αφού είχε περπατήσει λίγο , συνάντησε ένα ηλικιωμένο κύριο.
Ο άντρας καθόταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο και τάιζε περιστέρια.
Ο μικρός έκατσε δίπλα του και άνοιξε τη βαλίτσα του για να πιει ένα αναψυκτικό. 
Ακριβώς τότε παρατήρησε ότι ο ηλικιωμένος έμοιαζε πεινασμένος κι έτσι του προσέφερε ένα σοκολατάκι.
Ο ηλικιωμένος δέχτηκε με ευγνωμοσύνη και χαμογέλασε στο μικρό. 
Το χαμόγελο του ήταν τόσο όμορφο, που το αγόρι , θέλοντας να το ξαναδεί, του προσέφερε και ένα αναψυκτικό. 
Ο γέροντας χαμογέλασε ξανά στον μικρό.
Το παιδί ήταν τρισευτυχισμένο! 
Πέρασαν μαζί όλο το απόγευμα, τρώγοντας και χαμογελώντας, μα χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία λέξη… Όταν άρχισε να νυχτώνει, το αγόρι κατάλαβε πως έπρεπε να ξεκινήσει το δρόμο για το σπίτι του. Σηκώθηκε κι αφού έκανε μόλις λίγα βήματα, γύρισε πίσω, έτρεξε προς το μέρος του ηλικιωμένου και τον αγκάλιασε σφιχτά. Κι ο γέροντας του χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελό του!
Όταν το παιδί έφτασε σπίτι του, η μητέρα του παρατήρησε το βλέμμα χαράς στο πρόσωπό του.
Το ρώτησε: ” Τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;”  Ο μικρός είπε: ” Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με το Θεό !”
Και πριν η μαμά προλάβει να απαντήσει ο μικρός πρόσθεσε:
“Και ξέρεις κάτι; Ο Θεός έχει το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει!”
Εν τω μεταξύ, ο ηλικιωμένος ακτινοβολώντας και ο ίδιος από χαρά, επέστρεψε στο σπίτι του.
Ο γιος του, παρατηρώντας το βλέμμα ευτυχίας και αγαλλίασης στο πρόσωπό του τον ρώτησε: 
“Πατέρα, τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;”
Κι ο γέροντας είπε: 
“Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με τον Θεό!” 
Και πριν ο γιος του προλάβει να απαντήσει, ο γέροντας πρόσθεσε:
“Και ξέρεις κάτι; Είναι πολύ νεότερος απ΄όσο πίστευα!”
Πολύ συχνά υποτιμάμε τη δύναμη ενός αγγίγματος, ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, ένα αυτί έτοιμο να μας ακούσει, ένα ειλικρινές κοπλιμέντο, ή την πιο μικρή πράξη ενδιαφέροντος όλα εκ των οποίων μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή μας. Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο, για λίγο ή για μια ζωή.
Ας τους δεχτούμε με τον ίδιο ενθουσιασμό!

Ο ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ''ΘΑΤΣΕΡΙΣΜΟΣ''!

΄Επειτα από μακροχρόνια ασθένεια έφυγε από τη ζωή στα 82 του χρόνια ο Στούαρτ Χολ, «πατέρας» του όρου «θατσερισμός» και σημαντικός κοινωνιολόγος, που κατάφερε να ξεπεράσει τα στενά όρια του ακαδημαϊσμού και να επηρεάσει βαθύτατα την Αριστερά στη Βρετανία.
Ο Χολ άσκησε μεγάλη επιρροή στη σκέψη των παλαιότερων ηγετών των Εργατικών, Νιλ Κίνοκ και Τόνι Μπλερ, αργότερα, όμως, αποκήρυξε τη νέα πορεία του κόμματος ως «χώρο που καθορίζεται από τον θατσερισμό».
Ο ίδιος, άλλωστε, είχε προειδοποιήσει από νωρίς, ήδη το 1979, ότι οι τακτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ και του «ρεύματος» που δημιούργησε δεν μπορούν να αγνοηθούν. Γράφοντας στο περιοδικό «Marxism Today» προειδοποιούσε τότε τη βρετανική Αριστερά ότι ο νεογέννητος «θατσερισμός» ασκεί γοητεία «επειδή αναφέρεται σε αληθινά προβλήματα, αληθινές καταστάσεις και αληθινές αντιφάσεις».
Ο Χολ γεννήθηκε στο Κίνγκστον της Τζαμάικα και βρέθηκε στην Οξφόρδη το 1951 για να ξεκινήσει λίγα χρόνια αργότερα την καριέρα του στο πρώτο κέντρο πολιτιστικών σπουδών, στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμινγχαμ. Ακόμη ήταν ο συνιδρυτής της επιθεώρησης «New Left Review» και αργότερα, με τη μελέτη του για τις φυλετικές προκαταλήψεις και τα ΜΜΕ, κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον της ακαδημαϊκής κοινότητας και να διοριστεί καθηγητής κοινωνιολογίας στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο από το 1979 έως το 1997.
Κατά τη διάρκεια της πολυετούς έρευνάς του ως θεωρητικός του πολιτισμού, ο Χολ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις πολιτισμικές μετακινήσεις στην κοινωνία, τις οποίες θεωρούσε εξίσου σημαντικές με την οικονομία προκειμένου να γίνει μια ολοκληρωμένη πολιτική ανάλυση.
Ο Χολ ήταν ο άνθρωπος που έδωσε όνομα στην «πολυπολιτισμικότητα» και εκείνος που έφερε τα ζητήματα της φυλετικής καταγωγής, του σεξουαλικού προσανατολισμού και του ρόλου των ΜΜΕ στο επίκεντρο του ακαδημαϊκού διαλόγου. Ακόμη ερεύνησε την εποχή μετά την αποικιοκρατία με κεντρικό άξονα το ερώτημα πώς θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια σύγχρονη, πολυπολιτισμική βρετανική κοινωνία, που θα σέβεται τις θρησκευτικές και πολιτισμικές διαφορές των ανθρώπων.

ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΙΔΟΥ

ΤΑ ΔΕΚΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Τα δέκα μέρη του πλανήτη που έχουν πάντα καλοκαίρι!
Αν και... δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, που λέει και το γνωστό άσμα, ωστόσο που και που την νιώθουμε την παγωνιά μας. Στα παρακάτω μέρη, όμως, είναι πάντα καλοκαίρι! 
 
 1. Πουέρτο Ρίκο
1kalokairi
2. The Great Barrier Reef
2kalokairi
3. Έρημος Σαχάρα
3kalokairi
4. Αγία Λουσία
4kalokairi
5. Δυτικό Ακρωτήρι, Αφρική
5kalokairi
6. Σεϋχέλλες
6kalokairi
7. Έρημος Wadi Rum στην Ιορδανία
7kalokairi
8. Μπελίζ
8kalokairi
9. Ριβιέρα Μάγια (Μεξικό)
9kalokairi
10. Φίτζι
10kalokairi

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

<< ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;>>

                         «Τι να κάνουμε ;»  

Γιώργου Η. Παπαηλιού
Δικηγόρου-Διδάκτορα Νομικής
                                         
Ο νεοφιλελευθερισμός αποτέλεσε και αποτελεί τον κεντρικό άξονα πολιτικής των συστημικών πολιτικών δυνάμεων, της ν.δ. και του πα.σο.κ., από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 και ιδίως από το 2010, όταν η χώρα υπήχθη στο πρώτο «μνημόνιο» και παρέδωσε τα «κλειδιά» της κυριαρχίας της στους ξένους δανειστές.  

Έκτοτε η μεγάλη περιπέτεια του ελληνικού λαού συνεχίζεται μέχρι σήμερα και θα συνεχιστεί, όσο νεοφιλελεύθερες δυνάμεις θα κυβερνούν τον τόπο, λειτουργώντας ως εντολοδόχοι των ξένων δανειστών. 

Αυτή η περιπέτεια μετασχηματίζει βίαια την ελληνική κοινωνία. Η κοινωνία των 2/3 και η γενιά των 700 ευρώ αποτελούν παρελθόν. Παρούσες είναι η κοινωνία του 1/3, με προοπτική περαιτέρω επιδείνωσης της κατάστασης, και η γενιά του κοινωνικού αποκλεισμού. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε χώρα φθηνού εργατικού δυναμικού. Τα κατώτερα στρώματα φτωχοποιούνται απολύτως, τα μεσαία στρώματα συνθλίβονται μέχρις εξαφάνισης, οι δυνάμεις της παραγωγής ασφυκτιούν, οι νέοι αντιμετωπίζουν τον «καιάδα» της ανεργίας και, κατά χιλιάδες, καταφεύγουν στο εξωτερικό. Η δημόσια παιδεία και η δημόσια υγεία αποδομούνται. Η στέγη-«το κεραμμύδι πάνω απ΄ το κεφάλι» του Έλληνα αμφισβητείται, αποτελώντας στόχο της εγχώριας και της διεθνούς κερδοσκοπίας. Ο εθνικός πλούτος και η δημόσια περιουσία εκποιούνται. Ταυτόχρονα, η συνταγματική τάξη παραβιάζεται, ο αυταρχισμός ενισχύεται και η δημοκρατία συρρικνώνεται. Η κρίση πλέον, εκτός της οικονομικής κατάρρευσης, της κοινωνικής κατεδάφισης, της δημοκρατικής αποδόμησης και της εθνικής υποδούλωσης που επιφέρει, αποκτά και χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής καταστροφής.

Το ερώτημα που τίθεται, είναι «τι να κάνουμε ;», ώστε να  σταματήσει ο κατήφορος.

Ο κατήφορος μπορεί να σταματήσει μόνον, αν η μελαγχολία, η κατήφεια, η απογοήτευση, η απόγνωση, η οργή, το άγχος, ο παραλυτικός φόβος,  στοιχεία της καθημερινής ατομικής συμπεριφοράς των πολιτών, μετασχηματίσθούν σε συλλογική θετική δράση.

Στο πεδίο της κοινής γνώμης, ήδη έχουν καταρριφθεί οι μύθοι που καλλιεργούνται από το σύστημα νεοφιλελεύθερης πολιτικής, κατεστημένης διαπλοκής και δομικής διαφθοράς, μέσω της θέσης εκβιαστικών διλημμάτων, του συστηματικού αποπροσανατολισμού και της τρομοκράτησης των πολιτών. Ο μύθος ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ασκούμενη πολιτική, αφού τα «μνημόνια» συνιστούν μονόδρομο και ότι οποιαδήποτε απόκλιση από αυτά οδηγεί στην καταστροφή (άραγε η κατάσταση που ο ελληνικός λαός βιώνει τι είναι;). Ο μύθος ότι  οι αντιδρώντες στην κυρίαρχη πολιτική των «μνημονίων» αποτελούν απειλή που υπονομεύει την πολιτική σταθερότητα, με τις εκλογές να θεωρούνται παράγοντας αστάθειας και ανωμαλίας!!! (προφανώς διότι προβλέπουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό για τα συγκυβερνώντα κόμματα). Ο μύθος ότι οποιαδήποτε αντίδραση είναι μάταιη.  

Στο πεδίο της δράσης, η αντίσταση κατά των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, με όλα τα δυνατά μέσα, αγωνιστικά, με την παρουσία και ενεργοποίηση δικτύων αλληλεγγύης, επιτροπών πρωτοβουλίας και κινήσεων πολιτών, κοινοβουλευτικά και νομικά, με συλλογικότητες και πολίτες να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη κατά πτυχών των «μνημονιακών» πολιτικών, είναι αλήθεια πολλές φορές  χωρίς θετική ανταπόκριση, αποτελεί υποχρέωση των ενεργών πολιτών, συνταγματική επιταγή και λαϊκή ανάγκη.

Και βέβαια η αντίσταση πρέπει να κορυφωθεί στις προσεχείς εκλογές, με την ψήφο των Ελλήνων πολιτών, ώστε η «μνημονιακή» συγκυβέρνηση να αποτελέσει παρελθόν. Να συνεχιστεί δε, και μετά από αυτές, με την ενεργό στήριξη της κυβέρνησης, που με κορμό τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα σχηματισθεί, όπως όλα δείχνουν.                     

Εν προκειμένω, απαιτείται σαφής πολιτική στόχευση: Η κοινωνική αλληλεγγύη και η ενωτική συλλογική παρέμβαση των πολιτών πρέπει να εκπέμψουν το στίγμα, όχι της διαχείρισης της εξαθλίωσης, αλλά μιάς άλλης προσέγγισης των πραγμάτων, ως γραμμής άμυνας έναντι της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας και συγχρόνως εφαλτηρίου αντεπίθεσης για την ανατροπή της.

Αυτή δε πρέπει περαιτέρω να συνοδευτεί με τη διαμόρφωση  και, όταν η ανατροπή του συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων το επιτρέψει, την εφαρμογή ενός συνεκτικού σχεδίου, αρχικά για την αντιμετώπιση της φτώχειας και την αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών και στη συνέχεια για την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, την εκ βάθρων ανασύνταξη του πολιτικού συστήματος, την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας της χώρας και των πολιτών. Σ΄ αυτό το πλαίσιο, το πρόγραμμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που βρίσκεται υπό συνεχή επικαιροποίηση, λόγω της ραγδαίας επί τα χείρω αλλαγής των δεδομένων, προσανατολίζει την ελληνική κοινωνία προς την κατεύθυνση αλλαγής, όχι «σελίδας», αλλά «βιβλίου».       

Συμπερασματικά, η αλληλεγγύη και η ενωτική συλλογική δράση αποτελούν τις προϋποθέσεις για την οικοδόμηση ενός ευρέος κοινωνικού μετώπου των λαϊκών, μεσαίων και κατώτερων, στρωμάτων, των δυνάμεων της δημιουργίας, της εργασίας, της γνώσης, του πολιτισμού, της νέας γενιάς. Συγχρόνως δε συνιστούν τα όπλα ενός αγώνα που εδράζεται στην πεποίθηση ότι η ανατροπή της διαπλεκόμενης συμμαχίας του χρηματοπιστωτικού τομέα, των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης και του «μνημονιακού» πολιτικού συστήματος είναι εφικτή. Έτσι μπορούν να διαμορφωθούν συνθήκες ανατροπής και εν τέλει αλλαγής του συστήματος νεοφιλελεύθερης πολιτικής, κατεστημένης διαπλοκής και δομικής διαφθοράς, με θεσμούς και πολιτικές που να εγγυώνται την κοινωνική συνοχή και τη λαϊκή ευημερία.

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ...!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ-Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ!






ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.,..!


ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Πολιτική - Πολιτισμός - Δημοκρατία

Πολιτική - Πολιτισμός - Δημοκρατία
΄Εχει διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός διαλαλούν από τις τηλεοράσεις πολιτικοί, πολιτευτές, δημοσιολόγοι, αναλυτές και συμπληρώνουν περισπούδαστα πως έχει απαξιωθεί η πολιτική ζωή, τα κόμματα και το πλείστον των προσώπων που λειτουργούν ως επαγγελματίες. Η διαφθορά δεν αφορά μόνο τους κυβερνώντες και τους διαπλεκόμενους με το κράτος και τη διαχείριση της οικονομίας και της πολιτικής, αγγίζει και εμποτίζει και τον καθένα μας ξεχωριστά κι όλη την κοινωνία. Δεν μπορεί, όμως, μέσω των γενικεύσεων και των ισοπεδώσεων να εξισώνονται «οι πάντες και τα πάντα» με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου και με τη γενίκευση μίας αντίληψης που σκοπίμως καλλιεργείται πως «όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν». Αυτό βολεύει αυτούς που θέλουν να γαντζωθούν στην όποια εξουσία, γι' αυτό και σπέρνουν τον φόβο και μιλούν για κενό εξουσίας αν δεν αποκτήσουν πλειοψηφία οι συγκυβερνώντες...
Το πρόβλημα είναι, κι αυτό δεν το έχουν καταλάβει οι συγκυβερνώντες, συνδιαχειριστές των μνημονίων που επιβάλλουν οι τροϊκανοί, βαθύτατα υπαρξιακό και κοινωνικοπολιτιστικό και δεν θα λυθεί με τα αποτελέσματα που θα βγουν από τις κάλπες. Η κρίση, πέρα από τις αρνητικές παρακρούσεις που προκαλεί, διεγείρει και τις καταχωνιασμένες ανθρώπινες αξίες, μας αναγκάζει να αναστοχαστούμε τον τρόπο της ζωή μας, να ξεφορτωθούμε τις πλασματικές, πλαστές εν πολλοίς, ανάγκες που δημιουργεί ο καπιταλιστικός καταναλωτισμός. Συνεπώς το ζητούμενο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και να βρούμε και να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας. Το πνεύμα της αλληλεγγύης γίνεται πράξη, σε όλη τη χώρα υπάρχουν πάνω από 2.500 συλλογικότητες που δημιουργούν αντισώματα στον καρκίνο τον κομματικοπολιτικό και τα πρώτα κύτταρα της άμεσης δημοκρατίας γεννιούνται. Καθότι η δημοκρατία είναι λειψή και τη χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει για να νομιμοποιούνται και να μας καθιστούν συνενόχους, γι' αυτό θα πρέπει να παραδεχτούμε και εμείς πως «φταίμε καμπόσο».
Η αντίσταση στις μεταλλάξεις, στις μεταμορφώσεις και τις μεταλλαγές που συντελούνται καθημερινά μπορεί να γίνει από τον πολιτισμό των καθημερινών σχέσεων, που πολεμάει τη βαρβαρότητα στην οποία μας σπρώχνει το σύστημα. Ο πολιτισμός και η πολιτική είναι ομόρριζες και αξεχώριστες έννοιες. Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα ή συμπλήρωμα της ζωής και της πολιτικής. Δεν είναι επιδόρπιο και δεν καταναλώνεται, ούτε εμπορευματοποιείται. Δεν είναι μέρος, είναι το όλον της ύπαρξής μας... Πόλη - πολίτες, πολιτική, πολιτεία πολιτεύομαι, πολιτισμός είναι αξεχώριστες έννοιες και οι σημασίες τους είναι συμπληρωματικές και αδιαίρετες, άμα εμφορούμασταν από αυτές, τότε δεν θα ζούσαμε σε κοινωνίες βαρβαρότητας, ούτε θα υπήρχαν άνθρωποι εκτελεστικά όργανα φρουροί της πατρίδας, που θα δημιουργούσαν το έγκλημα - πνιγμό στο Φαρμακονήσι...
Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας-Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: ΕΙΠΑ ΨΕΜΑ...ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ...!



''...Και λοιπόν;

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, δεν το ήξερες;

Τα δέντρα μόνο επέλεξαν την ακινησία.
Αλήθεια τι προτιμούσες;
Να έχεις αγαπήσει ένα δέντρο;
Οι άνθρωποι φεύγουν
με το έναν ή τον άλλον τρόπο.
Ταξιδεύουν αλλά δεν χάνονται.
Πάντοτε θα φεύγει, ένα πλοίο, από το λιμάνι.
Ναι και οι γλάροι πετούν
 αλλά δεν φεύγουν σκεφτόμουν τότε.
Οι άνθρωποι τελικά
μπορεί να μην είναι σύννεφα
αλλά φεύγουν και χάνονται όπως κι αυτά
σου είχα πει θυμάμαι
 όταν σου έσφιξα το χέρι
και σε αποχαιρέτισα
 λίγο προτού να σε φιλήσω.
Σαχλαμάρες, σκέφτομαι τώρα
αλλά ειλικρινά δεν βρήκα
 κάτι έξυπνο να σου πω
μήπως και σε συγκινούσα
 σε βαθμό που να μην έφευγες
αλλά πάλι παρηγορώ τον εαυτό μου λέγοντάς του
πως ότι έγινε ήταν σωστό που έγινε έτσι.
 Αν συνέβαινε το αντίθετο, ίσως να ήταν χειρότερα
 και πως αυτό που έζησα
δεν θα είχε την χρυσόσκονη του παραμυθιού.
Οι έρωτες, όπως και οι άνθρωποι,
που ξέρουν πότε, πως και γιατί να πεθάνουν
είναι αυτοί που άξιζε τελικά
και που έζησαν...''

Πάν Καρτσωνάκης