ΠΟΙΗΣΗ: "ΑΟΡΑΤΗ ΒΡΟΧΗ"!

Του Νεκτάριου Μπέση //

Αόρατη βροχή

Κάτι συνέβη σε αυτή τη πόλη,

νομίζω ότι βρέχει και τρέχω σε δρόμους χωρίς τέλος,

χωρίς να φτάνω πουθενά.

Τα πνευμόνια μου πάλλονται μπροστά στον καθρέφτη,

δίπλα στο παράθυρο που βλέπει το ρολόι της εκκλησίας.

Οι δείκτες μένουν ακίνητοι, πάντα μετά το απόγευμα.

Το ρολόι δουλεύει μόνο μέχρι το μεσημέρι.

Μετά αρχίζει πάλι ο χρόνος,

κι εγώ ξυπνάω και πατάω τη σκιά μου με μισόκλειστα μάτια.

Τη βλέπω να ανεβαίνει μέχρι τον λαιμό μου και να με πνίγει σιγά και σταθερά,

σαν ένα αργό χάδι που αρχίζει να ξεφλουδίζει στα χέρια μου.

Βλέπω τον καμένο ήλιο μέσα σε ατμούς.

Κανένας δεν μπορεί να δει αυτά που βλέπω από εδώ.

Τα πιο ωραία παράθυρα δεν βλέπουν σε άλλα παράθυρα.

Ανοίγω μια ομπρέλα για να μη βραχώ, όμως δεν βρέχει.

Ποτέ δεν με τρόμαζαν οι καταιγίδες.

Όμως πάντα φοβόμουν ότι μια μέρα θα βρέξει.

Αυτή η αόρατη βροχή

χωρίς σκιά,

χωρίς ομπρέλα,

χωρίς ρολόι,

χωρίς την πόλη.

Κι εσύ είσαι αόρατη, χωρίς σκιά.

Σαν να μην ήσουν ποτέ εδώ

Πηγή: https://www.fractalart.gr