Αν η Ποίηση είναι Επι-κοινωνία και Καθρέφτης, όπου ανακαλύπτουμε το είδωλό μας, το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι «ποιό ακριβώς είναι το αληθινό πρόσωπό μας και ποιό το είδωλο που αντανακλά η Ποίηση;»

istock
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣΠήρε τα πάντα ο χρόνος φόνος
Τέρμα του δρόμου
Μού΄μεινε μόνο
νόστος για κείνα
που δεν έζησα
Βασιλική Πετρούδη, Συνήχηση
1.Αναρωτιέμαι αν από τ’ αγαπημένα βιβλία της νιότης [αστυνομικά, περιπέτειας κλπ] τα ποιήματα ασκούσαν μεγαλύτερη επιρροή [1]. Αν πράγματι τα λευκώματα με ποιήματα μας γοήτευαν περισσότερο, αυτό οφειλόταν στο ότι είχαν ερωτικό περιεχόμενο ή μήπως μας ιντριγκάρανε τα ποιήματα του περιθωρίου [2] και της ανυπακοής; [3]














