Γράφει ο Δρ Πολύβιος Ν. Πρόδρομος // *
«Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων./ Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει/ ―έχει μεγάλη πείρα ο χαμός./ Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό/ του ανώφελου. /Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη/ να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας/ σε ό,τι έχει πεθάνει.»
Κική Δημουλά, «Κονιάκ Μηδέν Ἀστέρων», από τα «Ποιήματα», εκδόσεις Ίκαρος, (1998).
Υπάρχουν θάνατοι που συγκλονίζουν μια ολόκληρη κοινωνία και άλλοι που χάνονται σχεδόν αθόρυβα μέσα στην καθημερινότητα. Όταν φεύγει από τη ζωή ένα δημόσιο πρόσωπο, η είδηση κατακλύζει τα μέσα ενημέρωσης, οι αρχές κινητοποιούνται, οι θεσμοί παρεμβαίνουν, οι διαδικασίες ελέγχονται εξονυχιστικά και κάθε λεπτομέρεια αποκτά δημόσια βαρύτητα. Κι έτσι γεννιέται αναπόφευκτα ένα δύσκολο ερώτημα: αν στη θέση του βρισκόταν ένας άγνωστος άνθρωπος, ένας απλός πολίτης χωρίς αναγνωρισιμότητα, θα υπήρχε η ίδια κινητοποίηση;
Η αξία της ανθρώπινης ζωής, φυσικά και δεν μπορεί να εξαρτάται από τη δημοσιότητα. Ένας άνθρωπος δεν αξίζει περισσότερο επειδή το πρόσωπό του είναι γνωστό ούτε λιγότερο επειδή η ζωή του κύλησε μακριά από τα φώτα. Για την οικογένεια που βιώνει την απώλεια ενός αγαπημένου της προσώπου, το κενό που αφήνει η απουσία του είναι οδυνηρό και δυσαναπλήρωτο. Ο πόνος δεν γνωρίζει κοινωνική θέση, επάγγελμα ή φήμη.
