Γράφει η Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλούμπη //Όταν ήμουν μικρή, φοβόμουν έναν διάδρομο στο πατρικό μας σπίτι. Όχι το δωμάτιό μου. Ούτε το ίδιο το σκοτάδι. Μόνο εκείνον τον μακρύ διάδρομο που έπρεπε να διασχίσω τη νύχτα για να φτάσω στην τουαλέτα.

Αμμόχωστος – Ο διάδρομος στο κατεχόμενο μου σπίτι
Ακόμη και σήμερα δυσκολεύομαι να εξηγήσω ακριβώς τι φοβόμουν. Δεν ήταν μήπως κρυβόταν κάποιος άνθρωπος εκεί. Δεν είχα ποτέ τέτοιους φόβους. Ούτε μεγάλωσα φοβισμένο παιδί. Αντίθετα, στη ζωή μου συνήθως δεν βάζω εύκολα το κακό με τον νου μου. Δεν φοβάμαι πως κάποιος θα με βλάψει, ούτε πως πίσω από κάθε άγνωστο υπάρχει μια απειλή. Κι ούτε μέσα σε εκείνον τον διάδρομο ένιωθα πως παραμόνευε κάποιος κίνδυνος.













.jpg)

