Γράφει η Δέσποινα Νάσσου //
Ανήκω στην γενιά εκείνων που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ‘70.
Είχα την τύχη – ναι, δεν ακυρώνω τις εμπειρίες – να μπω στον εργασιακό στίβο την δεκαετία του ‘90, με τον κλασσικό τρόπο αποστολής βιογραφικού, κύκλου συνεντεύξεων και ούτω καθεξής και με την άγνοια του πρωτάρη αλλά στηρίζοντας ότι είμαι αυτό που λέω ότι είμαι, να βρω δουλειά σε πολυεθνικές εταιρείες που συνδύαζαν, ακόμη τότε, τις ορθές εργασιακές πολιτικές με το προσωπικό χαρακτήρα του κάθε μάνατζερ. Που πάει να πει: θωρακισμένη εργασιακή πρακτική σε συνδυασμό με προσωπική επαφή και προσαρμογή. Συνδυασμός καθαρότητας και ευελιξίας, κατά τη γνώμη μου ο πιο πετυχημένος για μακροχρόνιες συνεργασίες.

Από τότε, σε ευρύτερο επίπεδο, έχει μεσολαβήσει σωρεία αλλαγών, με κυριότερες μία παγκόσμια οικονομική κρίση και μία πανδημία, εκτίναξη των social media και άρα της βιτρίνας αντί της ουσίας, ένα διαρκές «έχω» αντί για «είμαι».














