Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΘΑΚΗ!

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος

Πριν λίγες μέρες είδα την Οδύσσεια του Νόλαν.

Και από τότε σκέφτομαι πως τελικά η Οδύσσεια δεν είναι η ιστορία του Οδυσσέα. Είναι η ιστορία όλων μας!

Γιατί όλοι κάποια στιγμή φεύγουμε από μια Τροία. Όλοι έχουμε μια θάλασσα να διασχίσουμε. Όλοι συναντάμε ανθρώπους που θα μας σώσουν, ανθρώπους που θα μας προδώσουν, κι ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να μας πείσουνε πως αυτό που ψάχνουμε δεν υπάρχει.

Κι όλοι, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να απαντήσουμε σε μερικές ερωτήσεις που δεν μπορεί να τις απαντήσει κανένας άλλος για εμάς.

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ!

Γράφει ο Γιάννης Μητράκος

Οι Ορθόδοξοι Έλληνες γιορτάζουν τον Δεκαπενταύγουστο την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, μια από τις μεγαλύτερες εορτές της Χριστιανοσύνης, που εύστοχα πήρε την ονομασία «το Πάσχα του καλοκαιριού».

ΔΙΗΓΗΜΑ: "ΑΝΟΥΣΙΟ"!

Της Σοφίας Φούρλαρη // *

Ανούσιο

Δακτυλογραφώ μια ανούσια επιστολή προς έναν απρόσωπο παραλήπτη και αγωνιώ για το πώς θα εκληφθεί το περιεχόμενο της. Για μια υπόθεση που δεν έχει ανθρώπινο ενδιαφέρον αλλά αφορά σε νούμερα, ημερομηνίες και απαράβατες πραγματικότητες μια ξύλινης επαγγελματικής υπόστασης.

ΔΙΗΓΗΜA "ΜΥΚΟΝΟΣ - ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ"!

Της Μαρίας Καφφέ // *

Άνοιξα τα μάτια μου..Το θαλασσινό αεράκι χτυπούσε το πρόσωπό μου. Δροσιά και ηρεμία σε ένα καράβι για την Μύκονο. Τι άλλο ήθελα; Μέσα στις σκέψεις μου δεν παρατήρησα πως ένας ίσκιος στέκονταν από πάνω μου. Ένα αγόρι με σχιστά γκρίζα μάτια με κοιτούσε… «Πάντα έτσι τρομάζεις τους άλλους;» Ρώτησα. Δεν πήρα απάντηση.

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΩΜΗΣ - ΚΙ ΟΜΩΣ, ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ!

 Γράφει η Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλούμπη //

Όταν ήμουν μικρή, φοβόμουν έναν διάδρομο στο πατρικό μας σπίτι. Όχι το δωμάτιό μου. Ούτε το ίδιο το σκοτάδι. Μόνο εκείνον τον μακρύ διάδρομο που έπρεπε να διασχίσω τη νύχτα για να φτάσω στην τουαλέτα.

Αμμόχωστος – Ο διάδρομος στο κατεχόμενο μου σπίτι

Ακόμη και σήμερα δυσκολεύομαι να εξηγήσω ακριβώς τι φοβόμουν. Δεν ήταν μήπως κρυβόταν κάποιος άνθρωπος εκεί. Δεν είχα ποτέ τέτοιους φόβους. Ούτε μεγάλωσα φοβισμένο παιδί. Αντίθετα, στη ζωή μου συνήθως δεν βάζω εύκολα το κακό με τον νου μου. Δεν φοβάμαι πως κάποιος θα με βλάψει, ούτε πως πίσω από κάθε άγνωστο υπάρχει μια απειλή. Κι ούτε μέσα σε εκείνον τον διάδρομο ένιωθα πως παραμόνευε κάποιος κίνδυνος.

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ;

Του Νίκου Τσούλια //

Γιατί θέλω να εκφραστώ…

Χωρίς τον Λόγο δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος. Από τη στιγμή που ο μακρινός πρόγονός μας κατέκτησε τη γλώσσα, τα πάντα άλλαξαν. Άλλαξε η πορεία του και η ιστορία του συνολικά πάνω στη Γη. Έγινε άνθρωπος. Ξέφυγε οριστικά από τους βιολογικούς του προσδιορισμούς και περιορισμούς. Απελευθερώθηκε.

"ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΨΙΘΥΡΟΥΣ ΚΙ ΑΚΟΥΣΤΕ..."!

Της Ιωάννας Ρίννη //

Καθαρίστε τους σκοτεινούς ψιθύρους κι ακούστε…

“Μα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί. Θα λένε: Γιατί σωπαίναν” οι δάσκαλοί τους;

"Η ΛΕΞΗ" - ΤΟΥ ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ!

Η λέξη – του Πάμπλο Νερούδα

Μετάφραση: Βάσω Χρηστάκου

… Ό,τι θέλετε, μάλιστα, κύριε, όμως είναι οι λέξεις που τραγουδούν, εκείνες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν… Υποκλίνομαι μπροστά τους… Τις αγαπώ, τις κολλάω, τις καταδιώκω, τις δαγκώνω, τις λιώνω… Αγαπώ τόσο πολύ τις λέξεις… Τις απρόσμενες… εκείνες που περιμένεις με λαιμαργία, παραμονεύεις, μέχρι που ξαφνικά πέφτουν…

ΑΦΗΓΗΜΑ: "21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967. ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ"!

Του Γιάννη Κατσίκη //

Αφήγημα: 21η Απριλίου 1967: Κάποιες από τις αναμνήσεις ενός μαθητή

1. Αφύπνιση με εμβατήρια.

Ετοιμαζόμουν για το σχολείο, όταν η μητέρα μου άκουσε στο ραδιόφωνο τα νέα. Το 1967 εξέπεμπαν μόνο τέσσερις σταθμοί, οι τρεις του Ε.Ι.Ρ. και ο Σταθμός των Ενόπλων. Άπαντες, συνδεδεμένοι με τον Ενόπλων, παιάνιζαν στρατιωτικά εμβατήρια και κάθε τόσο μετέδιδαν μια μαγνητοφωνημένη ανακοίνωση –κάθε φορά πανομοιότυπη: «Ο στρατός ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας κ.λπ.», «Η κυκλοφορία και οι συγκεντρώσεις απαγορεύονται κ.λπ. Οι δυνάμεις της τάξεως θα πυροβολούν οιονδήποτε συμμετέχει σε συγκέντρωση άνω των τριών ατόμων». Σπανιότερα προσέθεταν ότι «Επικρατεί τάξις και ασφάλεια στο σύνολο της επικράτειας».

ΑΟΡΑΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ!

Νέα μακρο-ανάλυση αποκαλύπτει καθυστερήσεις και «σιωπηλές» ανισότητες στη διαδικασία αξιολόγησης επιστημονικών εργασιών – Το πρόβλημα πίσω από τους αριθμούς

Γιωργος Μαζιας

Η πρόοδος των γυναικών στην επιστήμη αποτελεί ένα από τα πιο συζητημένα ζητήματα των τελευταίων δεκαετιών. Παρά τη βελτίωση της εκπροσώπησης σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, η πραγματική ισότητα φαίνεται να σκοντάφτει σε ένα λιγότερο ορατό αλλά καθοριστικό στάδιο: τη δημοσίευση των επιστημονικών εργασιών.

ΔΟΚΙΜΙΟ: "ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ - ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ!

Το βλέμμα του φόβου – της Σωτηρίας Τριανταφύλλου

Λίγες μέρες πριν ήμουν εγώ πάνω στο τραπέζι του χειρουργείου. Θυμάμαι το κρύο των μεταλλικών επιφανειών, τον θόρυβο των οργάνων, τα βλέμματα των γιατρών πάνω από τις μάσκες τους. Θυμάμαι κυρίως το άγχος —ένα άγχος που δε χρειαζόταν λόγια για να υπάρχει, που ήταν εκεί, στο στομάχι, στην αναπνοή, στην καρδιά που χτυπούσε πιο γρήγορα από όσο έπρεπε.

"ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ"!

Γράφει η Ελπίδα Δ. Τσαβδάρη //

Aχαριστία

Aχάριστη. Αποδοκιμασία. Κενό.

Αδειάζεις αληθινά, όταν διαρκώς βουλιάζεις στο εγώ σου, χωρίς πυξίδα και φραγμό. Και αδικείς. Αδικείς πρόσωπα, καταστάσεις, γεγονότα. Προσπάθησα να απομειώσω κάπως τις συνέπειες. Άραγε φθάνει μία ζωή για να σαι υπόλογος; Ω ναι! Φθάνει. Δίχως να περνά μια μέρα τους σκέφτομαι όλους όσοι με πίστεψαν και τους ακύρωσα. Αθέτησα ναι πολλές φορές τις υποσχέσεις που παρείχα.

ΓΝΩΜΙΚΑ, ΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ!

Του Κωνσταντίνου Μπούρα // *

Εάν οι φαύλοι εγνώριζαν τα πλεονεκτήματα τής αρετής θα γίνονταν ενάρετοι από δολιότητα.

(Ρήση από αποδίδεται στον Λαμαρτίνο).

ME TA MATIA ΤΗΣ ΣΑΛΩΜΗΣ - ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΩΣ ΔΩΡΟ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟ!

Γράφει η Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλούμπη //

Υπάρχουν βιβλία που είναι καλά γραμμένα, σωστά διαλεγμένα, ακόμη και γενναιόδωρα προσφερόμενα — και παρ’ όλα αυτά, δεν βρίσκουν τον δρόμο τους. Όχι επειδή κάτι τους λείπει, αλλά επειδή έφτασαν τη λάθος στιγμή.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ!

Byawakengr

Γράφει η Στεύη Τσούτση.

Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ.

Για τις περισσότερες ασθένειες κι αδυναμίες του ανθρώπου, έχει βγει ένα μαγικό πολύχρωμο χαπάκι. Σου το δίνουν, μαζί με τις οδηγίες χρήσης. Πριν ή μετά το φαγητό, συνοδευόμενο με γιαούρτι ή κάποιο άλλο χαπάκι, λιωμένο ή σε σιρόπι. Υπάρχουν πολλά και διάφορα. Όλα με ένα και μόνο σκοπό: Να γιατρευτείς.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ!

 Του Τρύφωνα Ούρδα*

Δωροθιώτης, ο γέρο-Περικλής, διακρινόταν για τον εύθυμο χαρακτήρα του. Γράμματα πολλά δεν ήξερε. Ήξερε, όμως, καλά να φτιάχνει δικές του προσωπικές ιστορίες και να τις παρουσιάζει μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο. Όταν τις άκουγες στο τέλος θα σ’ έκαναν να γελάσεις αλλά και να προβληματιστείς για το βαθύτερο νόημα τους. Ό ίδιος, βέβαια, όταν τις έλεγε δε γελούσε ποτέ.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ: «ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ»!

Της Μιμής Ευθυμίου – Λίτου // *

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δώδεκα ολοστρόγγυλες βασιλόπιτες. Μόλις είχαν βγει από το φούρνο, μοσχοβολιστές κι αχνιστές, σου τρυπούσαν τη μύτη. Καμάρωναν ξαπλωμένες πάνω στον πάγκο και χαίρονταν την ομορφιά τους.

-Μπράβο, πέτυχε η συνταγή! αναφώνησε η μια ενθουσιασμένη.

O ΜΟΛΥΒΕΝΙΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ (HANS CHRISTIAN ANDERSEN)!

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν εικοσιπέντε μολυβένια στρατιωτάκια. Ήταν αδέρφια, γιατί προέρχονταν όλα από μια παλιά κουτάλα. Είχαν όλα τους τις λόγχες τους στον ώμο, σε στάση προσοχής και κοίταζαν εμπρός. Οι στολές τους ήταν πολύ κομψές- κόκκινο και μπλε- και ήταν υπέροχες. Το πρώτο πράγμα που άκουσαν στον κόσμο, όταν το καπάκι από το κουτί που βρίσκονταν απομακρύνθηκε, ήταν οι λέξεις «Μολυβένια στρατιωτάκια!» Αυτές οι λέξεις είχαν ειπωθεί από ένα μικρό αγόρι, που χτύπησε τα χέρια του από χαρά. Τα στρατιωτάκια του είχαν δοθεί γιατί ήταν τα γενέθλιά του, και τώρα τα τοποθετούσε πάνω στο τραπέζι.

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ: ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΟΔΑΡΙΚΟ!

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Γυρίζοντας, παραμονή Πρωτοχρονιάς από τα κάλαντα και από τα ποδαρικά που είχα κάνει πιο πριν, ξεκινώντας χαράματα, κατά τις εφτά, φορτωμένος λεφτά, περνώ μπροστά απ’ το «Παντοπωλείον Η ειλικρίνεια» του κυρ Παράσχου (ή ώρα πια πλησίαζε δώδεκα) όπου δούλευα μερικές ώρες τα απογεύματα των Εορτών, που δεν είχαμε σχολείο – ο Μπακάλης με φώναξε:

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ!

   Επιμέλεια: Ελένη Σοφού

«Το Γιάννη το Νυφιώτη και τον Αργύρη της Μυλωνούς, τους έκλεισε το χιόνι απάν’ στο Κάστρο, στο Στοιβωτό τον ανήφορο· τ’ ακούσατε;» Ούτως ομίλησεν ο παπά- Φραγκούλης ο Σακελλάριος, αφού έκαμε την ευχαριστίαν του εξ oσπρίων και ελαιών οικογενειακού δείπνου την εσπέραν της 23 Δεκεμβρίου του έτους 186…