"ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ"!

Γράφει η Ελπίδα Δ. Τσαβδάρη //

Aχαριστία

Aχάριστη. Αποδοκιμασία. Κενό.

Αδειάζεις αληθινά, όταν διαρκώς βουλιάζεις στο εγώ σου, χωρίς πυξίδα και φραγμό. Και αδικείς. Αδικείς πρόσωπα, καταστάσεις, γεγονότα. Προσπάθησα να απομειώσω κάπως τις συνέπειες. Άραγε φθάνει μία ζωή για να σαι υπόλογος; Ω ναι! Φθάνει. Δίχως να περνά μια μέρα τους σκέφτομαι όλους όσοι με πίστεψαν και τους ακύρωσα. Αθέτησα ναι πολλές φορές τις υποσχέσεις που παρείχα. Τη μια μέρα δοτική ωσάν τον ήλιο, την επομένη σκυθρωπή και λιγοστή σαν τη νεροποντή. Επαγωγικός συλλογισμός. Δεν α τον τολμήσω. Το προαιώνιο γιατί δεν θα αναζητήσω. Είναι πολύ “ακριβό” για να περιγραφεί. Θα διανύσω τις μέρες μου με επιείκεια και θάρρος. Να ξερες πόσο μου κοστίζει. ¨όμως δεν βρήκα άλλο τρόπο να με διορθώσω, να με καταλάβω, να πλησιάσω τους εγγείς.

Σπεύσατε λοιπόν και βγείτε στους δρόμους. Φωνάξτε τα σ’ αγαπώ σας τώρα που μπορείτε. Απλώστε το χέρι προς συμπόνοια. Και ας εκτεθείτε, ας παρεξηγηθείτε. Πόσο λατρεύω αυτό το άνοιγμα, το πέταγμα στον ουρανό. Τα προφανή ίσως.

Ματαίωση το λοιπόν. Διότι όταν βρίσκεσαι αχάριστη, πλην του προσώπου που αδικείς, αδικείς επιπλέον τον ίδιο σου τον εαυτό. Πίστεψέ με, όσο και αν κομπάσεις στη συνέχεια, ποτέ δεν θα βρεις την ίδια ορμή που είχες όταν έλαβες τα δώρα σου. Μένεις λειψός. Αλήθεια είναι. Και ευτυχώς που ο κόσμος δεν συγχωρεί εύκολα και μπορώ να αναπνέω. Χτύπα με. Δεν θα ξαναβρώ ποτέ όμοια σπλάγχνα. Μη με ρωτήσεις γιατί και πώς. Είναι αναπηρία. Σωματική και ψυχική.

Το αύριο; Το αύριο μου φαίνεται ισότιμο. Ϊσως και αγαπητικό. Γιατί οι στρατιώτες της σκακιέρας έπεσαν και μου μείναν οι ακριβοί και πολύτιμοι.

Και πράγματι θέλω να ελπίζω. Να ελπίζω πως η αγάπη δεν είναι σχήμα, δεν είναι μόνον πόνος. Είναι και ομορφιά. ¨Ονειρο. Κρύο νερό.

¨Ένα πράγμα ας μου επιτραπεί να είπω. ¨Ότι αγάπησα, έστω και λανθασμένα. Μα ήρθε ο καιρός για την απόδοση ευθυνών και τόλμησα. Ας μη μου καταλογιστεί.

Πηγή: https://www.fractalart.gr