O ΦΟΒΟΣ, όταν ριζώνει, γίνεται το πιο επικίνδυνο καύσιμο. Εξαυλώνει ως και τις συνειδήσεις
Βηρρυτός υπό το φόβο επιθέσεων Reuters
Οι νύχτες μας και πάλι μυρίζουν αγωνία, φόβο και πετρέλαιο. Η βαριά, ρυπαρή οσμή της καύσης, από μια εμπόλεμη ανάφλεξη με απρόβλεπτες συνέπειες. Δίπλα στη γειτονιά μας, εκεί που οι ερημικοί αμμόλοφοι καλύπτουν τα απολυταρχικά καθεστώτα και σκεπάζουν τα κοιτάσματα μαύρου χρυσού, οι σκιές των αμερικανικών επιθέσεων δεν διαγράφουν απλώς στοχευμένες τροχιές. Χαράσσουν νέα συμβόλαια. Κάθε πύραυλος που σχίζει τον ουρανό προτού πέσει στα κεφάλια δικαίων μα και αδίκων, ομοιάζει με μια ακόμη δυσανάγνωστη υπογραφή σε ένα κρυφό συμφωνητικό, όπου η γεωπολιτική κυριαρχία υποδύεται την «ηθική σταυροφορία».
Κανείς εχέφρων πολίτης δεν υπερασπίζεται το ιρανικό καθεστώς. Ένα δύσοσμο θεοκρατικό οικοδόμημα με απολυταρχικές αγκυλώσεις, επικίνδυνο φανατισμό κι επιθετικές τάσεις, που με τις πιο βάρβαρες και βάναυσες μεθόδους καταστρατηγεί κάθε έννοια δικαίου και συνθλίβει τα ατομικά δικαιώματα. Όμως, το παιχνίδι που ξεκίνησε να παίζεται στη διεθνή σκακιέρα εξουσίας, δεν έχει ως κύριο διακύβευμα την «απελευθέρωση» ενός λαού. Οι Τραμπικές ρητορείες περί «αλλαγής καθεστώτος» δεν είναι παρά ένα ακόμη προπέτασμα καπνού. Πίσω από αυτό, διακρίνονται καθαρά οι πετρελαϊκοί κρουνοί μα και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που λιμπίζονται τη ροή του.
Ο σύγχρονος επαρμένος και ξανθός «Καλιγούλας» έχει μετατρέψει την άσκηση εξουσίας σε προσωπική κι αυτάρεσκη αυτοπροβολή, ζεσταίνοντας τα αρπακτικά του χέρια στα αποκαίδια της ειρήνης. Έχοντας αναγάγει την αμερικανική πολιτική σε θεατράλε σκηνή πολεμοκάπηλης αυτοεπιβεβαίωσης, με δανεικοαρπαχτά νόμπελ ειρήνης!
Η διεθνής εικόνα είναι πως, και αυτή η πολεμική επέμβαση μακριά από την αυλή του μπάρμπα Σαμ -όπως κάνει μετά περισσής σπουδής η Αμερική εδώ και πολλές δεκαετίες- δεν είναι παρά ένας ακόμη μοχλός ανακατανομής πλουτοπαραγωγικών ενεργειακών πόρων προς φίλα επιχειρηματικά δίκτυα. Κι όλο αυτό το πολεμικό νταβαντούρι δεν είναι παρά ο ολέθριος κυνισμός ενός πλανητάρχη με σκοτεινή προσωπικότητα κι ακόμη πιο σκοτεινούς «φίλους».
Ο μέσος πολίτης της Ευρώπης, ο φιλειρηνιστής που δεν αναζητά εχθρούς για να ορίσει την ταυτότητά του, βιώνει μια αργή, πεισιθανάτια, διαβρωτική αγωνία. Φοβάται τη γενίκευση των εχθροπραξιών, τις αλυσιδωτές αντιδράσεις σε περιοχές εύφλεκτες διαχρονικά, τις τρομοκρατικές επιθέσεις, τα αντίποινα, τη διάχυση της βίας, τις «παράπλευρες απώλειες». Ζει με την αίσθηση ότι τα έθνη κι οι λαοί είναι αμέτοχοι των αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην, όμως πάντα μα πάντα, καλείται να πληρώνει το σκληρό τίμημα-με φόβο, με ακρίβεια, με υπερτιμήσεις αγαθών και υποτίμηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής, με στέρηση ελευθεριών, με επιβολή.
Ο πόλεμος, όταν απογυμνωθεί από τα μεγάλα λόγια, είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση για κείνους που πληρώνονται για να καταστρέψουν και ξαναπληρώνονται για να «αναδομήσουν». Κι αφού «ούτως έδοξεν» ότι τα ενεργειακά αποθέματα όπου γης μπορούν να αναδιανέμονται με στρατιωτικές επεμβάσεις, η παγκόσμια ειρήνη έχει καταντήσει μια σύντομη και εύθραυστη παρένθεση ανάμεσα σε δύο κρότους…
Οι κύκλοι της ιστορίας έχουν αποδείξει ότι οι αυτοκρατορικές εμμονές κι οι ηγετικές αυταπάτες, σπανίως λογοδοτούν τότε που πρέπει και σε αυτούς που το οφείλουν. Κι ο υποδόριος τρόμος που εγγράφεται στις κοινωνίες, όταν πόλεμος ξεσπά, δεν παραγράφεται…
Με πρόσχημα την ασφάλεια και διακύβευμα τα πετρέλαια, η γεωπολιτική μετατρέπεται σε πολυπλόκαμη απληστία και επιβολή. Σαν αρτηρίες ενός πλανήτη που αιμορραγεί ενώ οι ηγεσίες μιλούν για «σταθερότητα». Με την ιστορική μνήμη παραχωμένη στα σεντούκια της διαρκούς αγωνίας για τον τρίτο παγκόσμιο, άνθρωποι βιώνουν την τρομοκρατορία της απόλυτης ανασφάλειας για τη ζωή και το αύριο.
Κι ο ΦΟΒΟΣ, όταν ριζώνει, γίνεται το πιο επικίνδυνο καύσιμο. Εξαυλώνει ως και τις συνειδήσεις!
Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.