Γράφει η Κέλλυ Μπόζα
Η ακοή μου εστιάζει μόνο στον ήχο από τα ροδάκια της βαλίτσας που γρατζουνούν το έδαφος.
Τα βήματα γρήγορα.
Στο χέρι μου το διαβατήριο και ένα εισιτήριο.
Η ψυχή μου βιάζεται, καθώς το αεροπλάνο ξεκολλά από τη γη και αρχίζουν όλα να μικραίνουν, είναι λες και συρρικνώνεται μαζί και ό,τι άφησες πίσω.
Δεν είναι δραπέτευση.
Είναι μια ανάγκη για ανάσα, για αποστασιοποίηση από ότι αισθάνεσαι σαν βαρίδια στις τσέπες.
Όταν πια το μόνο που βλέπεις από το παράθυρο είναι λευκά βαμβάκια από σύννεφα, τότε είναι που έρχεσαι αντιμέτωπος με την συνειδητοποίηση του πόσο μικρή είναι η ζωή και πόσο την δυσκολεύουμε από μόνοι μας.
Τα ταξίδια τελικά είναι το γιατρικό για όλα.