ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ!

Γράφει η Χριστίνα Σεμίδαλις*

• Αποκλειστικά για το παρόν ιστολόγιο 

 

Και έγραψε ο Λίο Μπουσκάλια στο βιβλίο του "Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις": όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να απογοητευτείς, κι όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις. Ναι, αλλά πρέπει να ρισκάρεις, γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτα. Ο άνθρωπος που δεν ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε, δεν είναι τίποτε και γίνεται ένα τίποτε. Μπορεί να αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, όμως δεν μπορεί να μάθει, να νοιώσει, να αλλάξει,να αναπτυχθεί, να αγαπήσει και να ζήσει. Δεμένος με τις βεβαιότητές του είναι ένας σκλάβος.
Σκλάβοι των όσω διαδραματίζονται γύρω μας ή ελεύθεροι πολιορκημένοι; Καθημερινά δεχόμαστε πυρά από διάφορα μέτωπα κοινωνικού και οικομικού χαρακτήρα. Πώς έχει καταφέρει η σημερινή κατάσταση να μας έχει δεμένους στον καναπέ μας, φοβισμένους και άτολμους να σκεφτούμε πρώτα και μετά να πράξουμε. Συναισθήματα όπως ο πόνος, η λύπη, η οργή, η συμπόνοια και τελικά η αγάπη, ανιχνεύονται στα έσω-βαθύτερα στρώματα του νου μας. Καμιά φορά νομίζουμε ότι κάτι μπορούμε κι εμείς από την πλευρά μας να πράξουμε, όμως μετά αφηνόμαστε άπραγοι μέσα στον χρόνο.
Σίγουρα αγαπάμε τους συνανθρώπους μας και μάλιστα όσους υποφέρουν. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να μπορέσουν γρήγορα να ξεπεράσουν τα προβλήματά τους. Σαν θεατές ήμαστε σεβαστικοί, με κατανόηση. Όμως πέρα από εκεί τι συμβαίνει; Συμβαίνει ότι πολιορκημένοι όπως ήμαστε από τα δεινά μας, βυθιζόμαστε ολοένα και πιο βαθιά στην απάθεια. Σαν απελπισμένους σκλάβους που γίνονται ευγνώμωνες για λίγο νερό και ένα κομμάτι ψωμί.
Μα τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρωπότητας, δημιουργήθηκαν μετά από ρίσκο. Γιατί κάποιοι δοκίμασαν, κινδύνευσαν και ίσως απέτυχαν στις πρώτες προσπάθειές τους. Γιατί η επιμονή τους τους οδήγησε σε αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα έφερε τη νίκη, τη δικαίωση, την αναγνώριση και τελικά την απελευθέρωση από την σκλαβιά του μυαλού τους.

*Πολιτικός Επιστήμων