Tου Bob Milsavoy // *
Νανούρισμα σε ξένη αγκαλιά
Γείρε γλυκά. Δειλά στην αρχή
Δωσ’ του χρόνο, μη πας για ιαχή
Ξεμαθες να γελάς για άλλον
Από μένα είσαι ελεύθερη πια.
Σε ένα σμήνος αηδόνια, πουλιά
Έχω δώσει την καρδιά μου
Κι έχω θάψει το σεβντά μου
Με δύο τραγούδια συνεχώς
Έτρεχε η μνήμη ολοταχώς
Μία παλιά λερωμένη ταχεία
Του Νέστου η χαμένη μαγεία
Το’ να μίλαγε για όσα έζησα, όσα είδα
Τ΄άλλο, νόμιζα ήταν όνειρο, παγίδα
Τελικά πρώτο έμεινε ως ένα μνημείο
Το δεύτερο, σπεύδω, Μηλιό εκμαγείο
Δεν θα στα στείλω, δεν έχει σημασία
Ο, τι ζήσαμε είχε τη δική του αξία
Κρατώ για μένα τα καλά. Κράτα κι εσύ
Σε χαιρετώ, φεύγω πια για το νησί.
*Ο Bob Milsavoy ήταν δικηγόρος όταν ο νόμος δεν είχε καταντήσει γράμμα με γενική κτητική. Πλέον, ζει το καλοκαίρι κυνηγώντας ηλιοβασιλέματα μπροστά στη θάλασσα και τους χειμώνες σκλάβος της αρχέγονης φωτιάς για να δει και να γνωρίσει τα άστεα και τον νόον πολλών ανθρώπων, μακριά όμως από τη βουή τους.
Πηγή: https://www.fractalart.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.