ΠΟΙΗΜΑ: "ΧΑΜΕΝΑ ΙΧΝΗ"!

Της Μαρίας Γεωργίας Κοσμά // *

Χαμένα Ίχνη

Στον απόηχο της μοναξιάς που τύλιγε τις σκέψεις μου

στον δρόμο της επιστροφής,

ζούσα ξανά στο μυαλό μου την έκσταση μιας στιγμής που φάνταζε

ειλικρινής,

και για λίγο, τη πίστεψα.

Ξεγελάστηκα από αυτή.

Ή μάλλον, γνώριζα την αλήθεια.

Ήλπιζα σε κάτι άλλο.

Ένστικτο ισχυρό που σε κατακρεουργεί ενδόμυχα.

Στην απογοήτευση της συνειδητοποίησης έμαθα να το αγνοώ. Και

στην έσχατη στιγμή, εκεί που η πραγματικότητα αποκαλύπτεται, πάντα

ακολουθεί η κάθαρση.

Σαν σήμερα,

μια υγρή, συννεφιασμένη Τετάρτη με μια γλυκιά ψύχρα στον αέρα.

Έρχονται οι σταγόνες της βροχής και χορεύουν τανγκό στο δέρμα σου.

Κι εκεί,

σταματάς κι αφουγκράζεσαι τον ρυθμικό ήχο της.

Αφήνει το γήινο άρωμα της μέχρι και στο τσιμέντο.

Τη γεύεσαι καθώς οι σταγόνες χαράζουν αναρχική πορεία στο πρόσωπο σου.

Γλυκές σταγόνες κι αλμυρά δάκρυα, αποτέλεσμα που δε μπορεί παρά να

σου αφήσει μια γεύση πίκρας όταν καταλήγει στα χείλη σου.

Το δέρμα έχει πια μουσκευτεί από το ανεκπλήρωτο.

Το τινάζεις δυνατά και μαζί με το νερό φεύγει η πίκρα.

Φτάνεις. Φτάνει.

Ντύνεσαι ζεστά με το παρελθόν και το αγκαλιάζεις.

Το απόψε είναι δύσκολο,

Αύριο θα έχει χαθεί κάθε ίχνος του.

*Η Μαρία Γεωργία Κοσμά μεγάλωσε στο βουνό των κενταύρων. Σπούδασε νοσηλευτική στα Γιάννενα κι έκτοτε μένει εκεί. Από τις αγαπημένες της αναμνήσεις είναι να ξεφυλλίζει σαν παιδί άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες και να διαβάζει ξεχασμένες καρτ ποστάλ και γράμματα. Νοσταλγικός χαρακτήρας, ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία, αποτυπώνοντας στιγμές όπως υποστηρίζει, ε και γράφει και λίγο.

Πηγή: https://www.fractalart.gr