Γράφει ο Bob Milsavoy // *
Το κρυφτό
Πενθώ τον έρωτα που ξόδεψα. Τα φτου και βγαίνω που είπα κλέβοντας. Τα λάθη που δεν έκανα. Τα τέλεια που
κυνηγούσα. Την εγγύτητα που ξόρκισα. Τη σκληρότητα για γαλήνη. Το φόβο ως άγγελο και την καρδιά ως
Μεθώ για όσα έχασα. Τα χρόνια που έσβησα. Τα χαμόγελα που έπνιξα. Την οδύνη ώσπου έφριξα. Όσα με
έκαναν μικρό τα είδα παράσημα. Τα όμορφα που 'μαθα να φαίνονται άσχημα
Ας πω για κείνα που μοιράστηκα. Τα φανάρια με γκρι και πράσινες πιτσιλιές, τα καστανά, τα σκούρα, του
Αιγαίου νοτιά στο πρόσωπο. Έβγαινε το φαράσι της πεθεράς να μαζέψει πεσμένα πετράδια
Ας μη κλάψω, θα τηρώ τη φωτιά απόψε. Ας γίνουν τα δάκρυα λέξεις. Μια ευχή , από όλους απόψε κόψε. Στη
βαθιά σπηλιά σου μένουν τόσα να φέξεις.
Ύπνε, ταξίδι, ελπίδα του γέρου, σμίξιμο του κενού μετά την πράξη. Σχέση ολοκαύτωμα του τριημέρου έμαθες
να κρύβεσαι χωρίς να παίζετε κρυφτό για να σε ψάξει
*Ο Bob Milsavoy ήταν δικηγόρος όταν ο νόμος δεν είχε καταντήσει γράμμα με γενική κτητική. Πλέον, ζει τα καλοκαίρια κυνηγώντας το τσάγεζι και τους χειμώνες στις Άλπεις για να δει και να γνωρίσει τα άστεα και τον νόον πολλών ανθρώπων, μακριά όμως από τη βουή τους.
Πηγή: https://www.fractalart.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.