ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ, ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΜΕΙΩΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ;

Υπάρχουν τα πλεονάσματα και τα υπερπλεονάσματα, που όσο μεγαλύτερα είναι τόσο καλύτερα για την κυβέρνηση (και την κάθε κυβέρνηση, για να λέμε την αλήθεια), η οποία, αν αύριο γίνει αντιπολίτευση, μετά από λίγο θα τα επικρίνει -και δικαίως- υιοθετώντας πιο ορθολογική οικονομική λογική

Από την έντυπη έκδοση

Δημήτρης Γ. Παπαδοκωστόπουλος • dpapadokostopoulos@naftemporiki.gr

Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται και όσο έχουμε πληθωρισμό και φόρους μπορούμε να δίνουμε επιδόματα στους ευάλωτους, μετριάζοντας τη δυσαρέσκεια στην κοινωνία.

Υπάρχουν τα πλεονάσματα και τα υπερπλεονάσματα, που όσο μεγαλύτερα είναι τόσο καλύτερα για την κυβέρνηση (και την κάθε κυβέρνηση, για να λέμε την αλήθεια), η οποία, αν αύριο γίνει αντιπολίτευση, μετά από λίγο θα τα επικρίνει -και δικαίως- υιοθετώντας πιο ορθολογική οικονομική λογική.

Είναι οξύμωρο από τη μία να μιλάμε για πλεονάσματα στην ετήσια δημοσιονομική διαχείριση και από την άλλη, σύμφωνα με την έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος να έχει αγγίξει τα 590 δισ. ευρώ. Έστω και αν ένα μεγάλο κομμάτι από αυτό είναι ρυθμισμένο μέχρι το 2032, δεν παύει το μέγεθος να είναι ιλιγγιώδες και τα όσα γίνονται, ώστε να περιοριστεί πραγματικά, ελάχιστα. Βέβαια, το τρώει ο πληθωρισμός, αλλά δεν παύει να είναι απειλητικό και να απαιτεί τεράστιους πόρους κάθε χρόνο για την εξυπηρέτησή του, οι οποίοι θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε επενδύσεις στη βιομηχανία, που με τη σειρά τους θα δημιουργούσαν καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει -διότι καμία κυβέρνηση δεν το αποφασίζει, φοβούμενη το πολιτικό κόστος-, προχωράμε λίγο πολύ σαν τον κάβουρα που πάει πλάγια… Στα λόγια λέμε προχωρημένες ιδέες, αλλά στην πράξη πάμε με τον αραμπά, ποντάροντας για την ανάπτυξη της χώρας στους ευρωπαϊκούς πόρους, στον τουρισμό και στην κατανάλωση, που όμως προτιμά πολλά εισαγόμενα ελλείψει εγχώριας παραγωγής. Και όταν οι έκτακτες συνθήκες (όπως ο πόλεμος στο Ιράν) επιβάλλουν και έκτακτα μέτρα, η καταφυγή είναι τα επιδόματα κάθε είδους, που ανακουφίζουν για λίγο από τη μία, αλλά από την άλλη συντηρούν τις υψηλές τιμές.

Φαύλος κύκλος, δηλαδή, από τον οποίο η διέξοδος μοιάζει αδύνατη, εφόσον οι πολιτικές που ακολουθούνται δεν αλλά- ζουν. Το είδαμε με τη βενζίνη. Με βάση τις επίσημες εβδομαδιαίες τιμές λιανικής της Ε.Ε., ενώ στις 9/3/2026 -πριν από το μέτρο του Fuel Pass– η τιμή στην Ελλάδα ήταν μεγαλύτερη από τη μέση τιμή στην Ε.Ε. κατά 0,078 ευρώ/λίτρο, στις 13/4 η διαφορά έφθασε στο 0,208 ευρώ/λίτρο. Η διαφορά είναι της τάξης του 166% και μοιράζεται ως κέρδος ανάμεσα στο κράτος (λόγω του διπλού φόρου που επιβάλλει) και στους συμμετέχοντες στη διάθεση του καυσίμου.

Σύμφωνα με στοιχεία της Εurostat για το ΑΕΠ, το δ’ τρίμηνο του 2025 η Ελλάδα ήταν προτελευταία στην Ε.Ε. σε επενδύσεις με 16,9% (μ.ό. Ε.Ε.: 21,3%), 11η μεταξύ των 27 κρατών- μελών σε ετήσια ανάπτυξη, 16η σε παραγωγικότητα και σε εξαγωγές αγαθών – υπηρεσιών, καθώς και 13η σε κατανάλωση νοικοκυριών. Η εικόνα που εμφανίζουμε είναι μιας αναπτυσσόμενης χώρας με δομικές αναπροσαρμογές, χαμηλή παραγωγικότητα που μαστίζεται από φόρους και με εξαγωγές που κάτι πάει να κάνουν, αλλά χωρίς τον ικανό αριθμό επενδύσεων για να τις στηρίξουν, παραμένουν διαχρονικά λιγότερες απ’ ό,τι χρειαζόμαστε.

Πηγή: https://www.naftemporiki.gr