ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΑΦΡΙΚΑΝΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ!

  Του Επίτιμου Υπαρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, Αντιστρατήγου ε.α., Δημητρίου Μητρόπουλου

Ζει σε μια απέραντη καταπράσινη πλαγιά, πάνω από τον πλατύ ποταμό Αουλούσα, μερικά χιλιόμετρα από την Κασάνγκα του Κονγκό, όπου πριν από πενήντα χρόνια έφθασαν οι πρώτοι Ορθόδοξοι ιεραπόστολοι.

Είναι επτά αδέλφια, από τεσσάρων ως δέκα πέντε χρόνων, και ζουν με τους γονείς τους εκεί, μέσα σε μια μικρή αχυροκαλύβα. Ο μικρός Λοχέτο είναι τέταρτος στη σειρά και πάει στην τετάρτη τάξη του Δημοτικού σχολείου του γειτονικού χωριού.

Η καλύβα τους είναι απομονωμένη μακριά από άλλες καλύβες. Ζουν, μόνοι τους στην ερημιά, σ' ένα πανέμορφο τόπο, κάτω από τον αφρικανικό ήλιο την ημέρα και με τα λαμπερά άστρα του ουρανού συντροφιά τις νύχτες.

Νερό παίρνουν από το ποτάμι, μαγειρεύουν στην ύπαιθρο εκεί στην αυλή τους. Εκεί τα κάρβουνα, τα απλά, παλιωμένα και φθαρμένα από τη χρήση σκεύη τους, τα χορταρικά της γης και οι κοτούλες τους.

Και μέσα στην καλύβα όλο το βίος τους. Πάνω στη χορταρένια σκεπή της στεγνώνουν τα ρούχα τους και τα μικρά ψαράκια που πιάνει ο Λοχέτο στο ποτάμι. Απερίγραπτη φτώχεια και απλότητα.

Έφτασαν κάποτε στη περιοχή τους ο Ορθόδοξος Επίσκοπος με τους συνεργός του Ιεραποστόλους, να βρουν έναν τόπο για να φτιάξουν φάρμα για την Ιεραποστολή, να καλλιεργούν ρύζι, καλαμπόκι, μπανάνες.

Ο μικρός Λοχέτο τους κοίταζε με περιέργεια. Τι είναι αυτοί οι άνθρωποι: Και αυτός ο ψηλός με τα μαύρα ρούχα, που όλοι στέκονται με πολύ σεβασμό κοντά του; Πόσο ήρεμα και φωτεινά τα πρόσωπά τους!

- Ποιοι είστε; Που μένετε; Θέλω να 'ρθω μαζί σας, είπε με την παιδική αφέλεια και απλότητα του. Έπειτα από λίγες ημέρες κάποιος της Ιεραποστολής, που ήρθε με αυτοκίνητο στη Φάρμα, πήρε στην Κανάνγκα με την άδεια των γονιών του τον μικρό Λοχέτο, που επέμενε ανυποχώρητα στο αίτημά του.

Κοίταζε και θαύμαζε ο μικρός επισκέπτης τον περικαλλή και μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Ανδρέου τους χώρους της κατηχήσεως, το βαπτιστήριο, το ραδιοφωνικό σταθμό, τις κατοικίες του επισκόπου και των Ιεραποστόλων, τα σχολεία! Ένας υπέροχος κόσμος εδώ!

Ήταν Σάββατο και ήρθε η ώρα του Εσπερινού της Κυριακής. Η Εκκλησία γιορτάζει Ανάσταση κάθε Κυριακή. Χτύπησαν πανηγυρικά οι καμπάνες και ο Λοχέτο μπήκε εντυπωσιασμένος πρώτη φορά στην Εκκλησία να παρακολουθήσει τον Εσπερινό.

Το βράδυ έγινε το απόδειπνο και έπειτα ξεκουράστηκε στο χώρο φιλοξενίας της Ιεραποστολής. Το πρωί παρών και στη Θεία Λειτουργία. Κόσμος πολύς, ο Αρχιερέας, οι ιερείς και τα άμφιά τους, υπέροχες και πολυπληθείς νεανικές χορωδίες στα δύο αναλόγια, μεγαλοπρέπεια και κατάνυξη! Δεν χόρταινε να βλέπει και να ακούει ο μικρός Αφρικανός.

Μετά το μεσημεριανό φαγητό αναχώρησε για το σπίτι του. Τρεις τουλάχιστον ώρες με τα πόδια. Δεν περπατούσε όμως, πετούσε και η μικρή του καρδιά χτυπούσε γοργά και σκιρτούσε από χαρά. Από τότε κάθε Σάββατο, που έκλεινε το σχολείο, έφευγε με τα πόδια, για την Ιεραποστολή και γύριζε την άλλη μέρα το απόγευμα. Συμμετείχε, άκουγε, μάθαινε, κατηχούνταν. Και όταν ερχόταν στο σπίτι κατηχούσε όλη την οικογένεια.

Κάποια φορά αρρώστησε όλη η οικογένεια. Ανέβα σαν πυρετό και έβγαλαν εξανθήματα σ' όλο το σώμα. Μόνο ο Λοχέτο δεν έπαθε τίποτε. Και το εξηγούσε. "Εγώ φορώ τον σταυρό που μου έδωσαν στην Ιεραποστολή και για αυτό δεν έπαθα τίποτε". Ζήτησαν τότε όλοι τους να φορέσουν σταυρό. Τους έστειλαν από την Ιεραποστολή και σύντομα αποθεραπεύτηκαν. Το Πάσχα του 2023 ο Λοχέτο ζήτησε να βαπτισθεί, δύο μήνες, αφού γνώρισε την ιεραποστολή. Αλλά δεν βιάστηκε ο Μητροπολίτης. Θέλησε να δοκιμάσει την σταθερότητά του. Ο μικρός Αφρικανός δέχτηκε την "δοκιμασία", με υπομονή και συνέχισε το πρόγραμμά του και την κατήχηση των δικών του.

Κάποιο Σάββατο που ξεκίνησε το καθιερωμένο δρομολόγιο για την Κασάνγκα, έπιασε στο δρόμο βροχή και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Δεν ήταν κοντά σε χωριά, για να ζητήσει κατάλυμα σε κάποια καλύβα. Στάθηκε λοιπόν στο δρόμο κάτω από μια καλαμένια στέγη, που χρησίμευε, για να λειτουργεί σαν υποτυπώδες υπαίθριο εστιατόριο κι εκεί πέρασε τη νύχτα.

- Δεν φοβήθηκες, παιδί μου, ρώτησε ανήσυχη η μητέρα του την άλλη ημέρα. Δεν ξέρεις ότι υπάρχουν κίνδυνοι, ότι υπάρχουν άνθρωποι κακοί, ότι μπορεί να σε χτυπήσουν, να σε σκοτώσουν μέσα στη νύχτα;

- Και είναι κακό να πεθάνω, για τον Χριστό; απάντησε ο Λοχέτο και η μητέρα του δεν του έφερε στη συνέχεια καμία αντίρρηση. Την παραμονή των Θεοφανίων όλη η οικογένεια δέχτηκε το Βάπτισμα. Όλοι φωτεινοί με αστραφτερό το ένδυμα της ψυχής, με τους λευκούς βαφτιστικούς χιτώνες γιόρτασαν την είσοδό τους στην επίγεια βασιλεία του Χριστού την Εκκλησία του, μαζί με περισσότερους από διακόσιους άλλους νεοφώτιστους αδελφούς τους.

Αμέσως μετά έγινε και το μυστήριο γάμου των γονέων. Την άλλη μέρα στη Θεία Λειτουργία των Θεοφανείων, κοινώνησαν για πρώτη φορά τα Άχραντα Μυστήρια. Έμειναν και την επόμενη ημέρα, που ήταν Κυριακή και γιορτή του Τιμίου Προδρόμου και μετά τη θεία Λειτουργία, ελεύθεροι από την αμαρτία, λουσμένοι στη χάρη του Θεού, αναγεννημένοι καινούργιοι άνθρωποι, επέστρεψαν στη μικρή τους καλύβα για να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή.

Ο Λοχέτο είναι τώρα "Αθανάσιος" και συνεχίζει την ιεραποστολή του και στους μικρούς συμμαθητές του. Συνεχίζει απαράβατα και το "τυπικό του Κάθε Σάββατο στην ιεραποστολή. Ακολουθίες, μετάνοιες, μπροστά στις εικόνες, Θεία Λειτουργία, Θεία Κοινωνία και κάτι ακόμη. Βάζει την ποδιά και βοηθεί στην κουζίνα του Επισκόπου και κατόπιν παρακάθεται στην αρχιερατική τράπεζα με τους ιερείς και τους λοιπούς συνεργούς της ιεραποστολής, μέλος τίμιο και αυτός της αρχιερατικής συνοδείας και ο πιο αγαπητός φίλος του Μητροπολίτη.

Και αν τον ρωτήσετε.

- Αθανάσιε, αγαπάς τον Χριστό; Εκείνος, ολοπρόθυμα απαντά:

- Τον αγαπώ.

- Γιατί τον αγαπάς;

- Γιατί είναι ο Σωτήρας μας και κάνει τα πιο δυνατά θαύματα.

Ασφαλώς, ένα από τα πιο μεγάλα θαύματα του Χριστού σήμερα είναι ότι κατακτά ψυχές και επεκτείνει τη βασιλεία του και στο κέντρο της Αφρικής και "έως εσχάτου της γης".

Πηγή : Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ".

Ημ/νία γραφής: 7/7/2025