ΠΟΙΗΜΑ: "ΕΥΛΟΓΙΑ"!

Γράφει η Φωτεινή Βακιτσίδου //

Eυλογία

Αν είχες πιστέψει ότι τίποτα δε σου ανήκει, δε θα

είχες θυσιάσει ούτε γη, ούτε ουρανό στον βωμό

της απληστίας σου.

Κάποτε πίστευες ότι υπήρχαν θεές και θεοί με εδρανά τους τη φύση, μετά

αλλαξοπίστησες και τους ξερίζωσες από τις μήτρες του κόσμου.

Τα ζωντανά έγιναν κρέατα αλεσμένα και φυλακίστηκαν για την τροφή σου.

Βορά και μόνο.

Ούτε θυμάσαι, ούτε θες να θυμάσαι το πεπερασμένο της ύπαρξης.

Προτιμάς ακόμα την κατοχή, την περιουσία σαν αντίδοτο θνητότητας.

Επιμένεις πολύ σε αυτό κι ο ήλιος μεταμορφώνεται σε τιμωρός.

Ξεραίνει τη γη σου.

Αιώνες τώρα επιμένεις να ξεζουμίζεις με μηχανήματα τις γόνιμες ηπείρους από την ίδια τη ζωή

τους.

Τα παιδιά μας είναι όλα θυσιασμένα εμπορεύματα.

Δεν ξέρεις αν είναι αργά, αλλά θες να προλάβεις το λιώσιμο των πάγων και ταυτοχρόνως βουτάς

στα βαθύτερα σημεία του ωκεανού για να βρεις τα μυστικά του.

Σε τρομάζουν όλα αυτά που προβλέπεις, ότι θα ακολουθήσουν.

Είναι επώδυνο να καταστρέφεις τη ζωή κι ας επιμένει σθεναρά να αντέχει.

Πλανήτης είμαστε εμείς και δε μας μένει παρά να ξεκινήσουμε άοπλα να ραντίζουμε τη ζωή μας με

τους ήχους των μελισσών μες στον κάμπο, το πέταγμα των πουλιών στον ορίζοντα.

Μην υποτιμάς τη δύναμή σου και την ευ-λογία σου.

Είναι οι υπερασπιστές της ύπαρξής σου.

Πηγή: https://www.fractalart.gr