Ιωάννα Μάνδρου
Αυτή η φρικτή και ατελείωτη, δυστυχώς, αλυσίδα με τις στυγερές δολοφονίες γυναικών προκαλεί πάντα, όσες φορές κι αν τέτοια εγκλήματα έρχονται στο φως, αποτροπιασμό και γεννά έντονους προβληματισμούς για τις γενεσιουργές αιτίες ενός φαινομένου που προσβάλλει τις ανθρώπινες αξίες και κινείται έξω από τα όρια του δυτικού πολιτισμού.
Τα τελευταία χρόνια, όλο και συχνότερα γυναίκες, νεαρές ή μεγαλύτερες, βρίσκουν τραγικό θάνατο από το χέρι συντρόφων, συζύγων ή ανθρώπων που τους εμπιστεύθηκαν ή συνέδεσαν τη ζωή τους με αυτούς.
Οι αιτίες συνήθως, όπως αναφέρονται στα σχετικά ρεπορτάζ, είναι η παθολογική ζήλια, κακοποιητικές συμπεριφορές για χρόνια, που, δυστυχώς, δεν δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε τα θύματα των γυναικοκτόνων να φύγουν και να γλιτώσουν. Το κράτος, από την πλευρά του, καθώς το φαινόμενο έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια, έχει προχωρήσει στην υλοποίηση σειράς μέτρων – ορισμένα σοβαρά, όπως η εκπαίδευση αστυνομικών, η προμήθεια για τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας με το λεγόμενο panic button, ξενώνες φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών και πολλά άλλα. Ωστόσο, αυτά τα σωστά μέτρα δεν έχουν σταθεί προς το παρόν ικανά να αναχαιτίσουν τις γυναικοκτονίες, που συμβαίνουν σε αστικά κέντρα και στην περιφέρεια με ρυθμούς συχνούς και με όλο και με πιο βίαια περιστατικά.
Η κοινή γνώμη παρακολουθεί τα στυγερά εγκλήματα μένοντας άφωνη, ενώ ομάδες γυναικών και συλλογικότητες διαμαρτύρονται έντονα και δημόσια κάθε φορά που μία ακόμα γυναίκα χάνει τη ζωή της με βάναυσο τρόπο. Οι δολοφονίες γυναικών, εκτός από τις κοινωνικές αντιδράσεις, έχουν κινητοποιήσει και τη νομική κοινότητα, καθώς πολλοί είναι εκείνοι που ζητούν μετ’ επιτάσεως να οριστεί η γυναικοκτονία ως επιβαρυντική περίσταση στο έγκλημα της ανθρωποκτονίας, και τώρα τελευταία, μάλιστα, υπήρξε και από πολιτικής πλευράς η πρόταση (υποβλήθηκε από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης) να περιληφθεί ο όρος «γυναικοκτονία» και στο Σύνταγμα.
Σε ό,τι αφορά τη νομική πρόβλεψη για τη γυναικοκτονία, έγκριτοι νομικοί – αναφέρω ενδεικτικά ως παράδειγμα τον διαπρεπή ποινικολόγο Πολυχρόνη Τσιρίδη που πρόσφατα τοποθετήθηκε δημόσια αρνητικά σε μια τέτοια πρόβλεψη του νόμου – υποστηρίζουν ότι δεν έχει νόημα να περιληφθεί ως ειδική περίσταση η γυναικοκτονία στον νόμο καθώς όλες οι ανθρωποκτονίες, και προφανώς και οι γυναικοκτονίες, τιμωρούνται έτσι κι αλλιώς με τη μεγαλύτερη ποινή που προβλέπεται, δηλαδή τα ισόβια.
Ο αντίλογος που διατυπώνεται από θιασώτες αντίθετης άποψης είναι λόγοι που σχετίζονται όχι τόσο με την ουσιαστική πλευρά της ποινικής τιμωρίας του δράστη, αφού τέτοιοι δεν υπάρχουν καθώς τα ισόβια είναι για κάθε ανθρωποκτονία, αλλά λόγοι συμβολικοί που, έχουν κατ’ αυτούς, την αξία τους.
Η αλήθεια είναι πως η καθιέρωση ειδικής περίστασης στον νόμο για τις γυναικοκτονίες πράγματι δεν μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά τίποτα πέραν των όσων βαρύτατων ήδη ισχύουν στην ποινική αντιμετώπιση αυτού του στυγερού εγκλήματος – άλλωστε δεν είναι δυνατόν για κάθε μορφή ανθρωποκτονίας να έχουμε ανάλογες προβλέψεις, όπως για την πατροκτονία, μητροκτονία και λοιπά. Από την άλλη, η πολιτική πρόταση να εισαχθεί εν όψει της αναθεώρησης του Συντάγματος η πρόβλεψη του όρου «γυναικοκτονία» στο Σύνταγμα δεν βρίσκει σύμφωνους έγκριτους νομικούς και δικαστικούς, που διαβλέπουν στην εν λόγω πρόταση μόνο λόγους εντυπωσιασμού και σε κάθε περίπτωση μιλούν για συνταγματικό λαϊκισμό. Το Σύνταγμα άλλωστε, τόσο βαρύ θεσμικό κείμενο, δεν μπορεί να περιλάβει τα πάντα, γιατί θα καταστεί τελικά ένα κείμενο αναντίστοιχο της πολιτειακής του βαρύτητας και του τεράστιου θεσμικού του ρόλου.
Πηγή: https://www.tovima.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.