Επιμέλεια: Δήμητρα Ντζαδήμα //
Η Mirra Lokhvitskaya ( Μίρα Λόχβιτσκαγια ) υπήρξε μία από τις πιο ιδιότυπες και επιδραστικές μορφές της ρωσικής ποίησης στα τέλη του 19ου αιώνα. Αν και για χρόνια έμεινε στη σκιά μεταγενέστερων ποιητριών όπως η Anna Akhmatova και η Marina Tsvetaeva, θεωρείται σήμερα πρόδρομος της γυναικείας λυρικής φωνής στη ρωσική λογοτεχνία. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, δημοσίευσε πέντε βιβλία ποίησης, το πρώτο και το τελευταίο από τα οποία έλαβε το διάσημο Βραβείο Πούσκιν. Η ποίησή της, βαθιά μουσική και αισθησιακή, συνδύασε τον ρομαντισμό με τον πρώιμο συμβολισμό, εκφράζοντας με ασυνήθιστη τόλμη για την εποχή το πάθος, την επιθυμία, τη φθορά και τη λαχτάρα για απόλυτη ελευθερία. Η σύντομη ζωή της και ο σχεδόν μυθικός πρόωρος θάνατός της συνέβαλαν ώστε το έργο της να αποκτήσει μια ατμόσφαιρα προφητική και σχεδόν μοιραία.
Το ποίημα «Να πεθάνω θα ήθελα νέα…» (1904) είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της ποιητικής ιδιοσυγκρασίας. Η Λόχβιτσκαγια δεν αντιμετωπίζει τον θάνατο ως τραγωδία αλλά ως αισθητική ολοκλήρωση, ως τη στιγμή όπου η ομορφιά και η φλόγα της ζωής παραμένουν άφθαρτες. Στο ποίημα κυριαρχεί μια παράξενη γαλήνη, ο θάνατος παρουσιάζεται όχι ως τέλος αλλά ως καταφύγιο από τη φθορά του χρόνου, από την εξάντληση των παθών και από τον θόρυβο του κόσμου.
Η δύναμη του ποιήματος βρίσκεται ακριβώς στη λεπτή ένωση ερωτισμού και μοιραίου προαισθήματος. Η ποιήτρια μοιάζει να διαισθάνεται τη σύντομη διάρκεια της ζωής της και να επιθυμεί να διασωθεί στη μνήμη μέσα από τη φλόγα που «ωθούσε τις καρδιές στη ζωή». Έτσι το ποίημα ξεπερνά την προσωπική εξομολόγηση και γίνεται ύμνος στη νεότητα ως στιγμή απόλυτης έντασης, πριν από τη φθορά και τη λήθη. Δεν είναι τυχαίο ότι η Λόχβιτσκαγια πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, μόλις στα τριανταπέντε της χρόνια, γεγονός που προσέδωσε στο ποίημα μια σχεδόν προφητική διάσταση και το κατέστησε ένα από τα πιο συγκλονιστικά λυρικά κείμενα της ρωσικής ποίησης.
Να πεθάνω θα ήθελα νέα…
Να πεθάνω θα ήθελα νέα
δίχως αγάπη και δίχως καημό.
Να δύσω σαν χρυσό αστέρι
να κοπώ όντας λουλούδι θαλερό.
Θέλω πάνω στον επιτάφιο μου λίθο
από έχθρα μακρά αποκαμωμένοι
να βρουν και οι δύο γαλήνη.
Να πεθάνω θα ήθελα νέα!
Από δρόμους μακριά να θαφτώ,
από θόρυβο και βουητό,
όπου γέρνει στο κύμα η ιτιά,
και φυτρώνει η άγρια γενιστά.
Να ανθίζουν οι νωχελικές παπαρούνες,
κι από πάνω μου να πνέει το αγέρι,
ευωδιές μιας άλλης γης να σκορπά…
Να πεθάνω θα ήθελα νέα!
Δεν κοιτώ το δρόμο που ‘χω διανύσει,
την παράνοια των χρόνων χαμένων:
αν ο ύστατος ύμνος μου έχ’ ειπωθεί
να κοιμηθώ δίχως έγνοια μπορώ.
Ας μη σβήσει τελείως η φλόγα
και να μείνει η μνήμη για κείνη,
που ωθούσε τις καρδιές στη ζωή.
1904
Μτφ: Διπλωματική Εργασία Ντιάνα Καλαϊτζίδη |Έκδοση Ρώσων ποιητών στην Ελλάδα: φιλολογική και υφολογική προσέγγιση, Επιβλέπων καθηγητής: Νικόλαος Μαθιουδάκης
Πηγή: https://www.fractalart.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.