Της Κικής Λευθεριώτη //

Η Πλευρά της Πανσελήνου
Υπάρχουν έρωτες που φωτίζουν τη νύχτα. Και υπάρχουν κ’ εκείνοι που αλλάζουν τον ουρανό.
Κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια νύχτα. Άλλοτε ήρεμη, άλλοτε αχανή, άλλοτε γεμάτη σκιές που ούτε ο ίδιος μπορεί να κατονομάσει. Κι όμως, υπάρχουν παρουσίες που δεν έρχονται για να διώξουν το σκοτάδι. Έρχονται για να του δώσουν νόημα.
Ο έρωτας δεν είναι η αναζήτηση κάποιου που θα σε σώσει. Είναι η σπάνια στιγμή που δύο ψυχές παύουν να φοβούνται το σκοτάδι τους, γιατί ανακαλύπτουν πως ακόμη και η πιο βαθιά νύχτα μπορεί να γίνει τόπος φωτός.
Όπως η σελήνη δεν δημιουργεί το φως αλλά το αντανακλά, έτσι κι ο άνθρωπος που αγαπά αληθινά δεν σου χαρίζει μια νέα ζωή· σου επιστρέφει εκείνη που είχες ξεχάσει πως σου ανήκει. Και τότε το πάθος παύει να είναι θόρυβος του σώματος. Γίνεται η σιωπηλή βεβαιότητα ότι κάποιος βλέπει ολόκληρο τον κόσμο σου και, αντί να φοβηθεί, επιλέγει να κατοικήσει μέσα του.
Η λατρεία δεν είναι εξιδανίκευση. Είναι η γενναιότητα να αντικρίζεις έναν άνθρωπο με όλες του τις ατέλειες και, παρ’ όλα αυτά, να τον θεωρείς το ομορφότερο τοπίο που γνώρισες ποτέ. Εκεί γεννιέται η πληρότητα· όταν παύεις να μετράς όσα σου λείπουν, γιατί η παρουσία του άλλου κάνει ακόμη και τη σιωπή να μοιάζει ολοκληρωμένη.
Κι ίσως γι’ αυτό η πανσέληνος δεν ήταν ποτέ ένα ουράνιο φαινόμενο. Ήταν πάντοτε ένας τρόπος να περιγράψουμε τη στιγμή που τίποτα δεν λείπει.
Πανσέληνο έχω κάθε φορά που κοιτώ τα μάτια σου.
Πηγή: https://www.fractalart.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.