Για νά’ ναι κάποιος καλός δικηγόρος ή καλός δάσκαλος, εκτός από τα μαθήματα ειδικότητας, που ακούει στο πανεπιστήμιο, θα πρέπει να γνωρίζει και λίγη μουσική. Η μουσική οξύνει την ακοή ως προς την αρμονία.
Tου Θωμά Στραβέλη,
συγγραφέα – πανεπιστημιακού
Να ξέρει και χορό, που θα του δίνει χάρη και ρυθμό. Να έχει σπουδάσει και το δράμα και να ζωντανεύει την ευγλωττία του με κίνηση και δράση. Και γυμναστική για να διατηρείται υγιής και ρωμαλέος. Και λογοτεχνία για να διαμορφώσει το ύφος του, να ακονίσει τη μνήμη του και να εφοδιαστεί μ’ έναν θησαυρό μεγάλων ιδεών. Και φυσικές επιστήμες για να βρει την κατανόηση της φύσης. Τέλος, θα πρέπει να γνωρίζει φιλοσοφία για να σχηματίσει το χαρακτήρα του, σύμφωνα με τις επιταγές τής λογικής και τα αξιώματα των σοφών αντρών.
Η ανεπίληπτη διαγωγή ενός δικηγόρου ή ενός δασκάλου και η ευγένεια του πνεύματός του θα δημιουργήσει μία ακαταμάχητη ειλικρίνεια του λόγου του και, κατ’ επέκταση, της αποστολής του. Πρέπει να υπάρχει κάποια μυστική αρετή στον καθένα τους για ν’ αγαπηθεί, κι όχι μία νυσταλέα αρετή. Να μπορεί σαν δικηγόρος ή δάσκαλος να κρούει μία παρήγορη χορδή καλωσύνης και τρυφερότητας, σε μία κοινωνία διεφθαρμένη και χυδαία, όπως η σημερινή.
Συχνά, έλεγα στους φοιτητές μου: «Όταν γράφετε γρήγορα, δεν θα γράψετε ποτέ καλά! Γράψτε καλά, και πολύ σύντομα θα μπορέσετε να γράψετε και γρήγορα. Αποφεύγετε την οκνηρή πολυτέλεια τής γραφής καθ’ υπαγόρευση, που τώρα είναι τόσο της μόδας στα αμφιθέατρα. Ανάμεσα σε πολλές ακόμα προτροπές μου, πρόσθετα ότι η διαύγεια είναι το πρώτιστο στοιχείο του γραπτού λόγου. Ακολουθούν η βραχυλογία, η καλλιέπεια κι η δύναμη του επιχειρήματος. Να διορθώνετε επανειλημμένα και με στωικότητα, τους τόνιζα. Η διαγραφή είναι εξίσου καλή με τη γραφή. Αποκόψτε ό,τι είναι αβάσιμο και προσπαθείστε να εξάρετε ό,τι είναι κοινοτοπία.
Συντάξτε τη σκέψη σας και εισάγετε το ρυθμό. Αφήστε για κάποιο χρόνο κατά μέρος το κείμενό σας, ώστε, όταν το δείτε εκ νέου, να έχει την όψη τού νεοφανούς, σαν να είναι το έργο ενός άλλου. Μόνο έτσι μπορούμε να προφυλάξουμε τον εαυτό μας από το να βλέπει το γραπτό του με την εγωϊστική εκείνη αγάπη, με την οποία περιβάλλουμε ένα νεογέννητο.
Όχι τραχιά απλότητα, όχι επιτηδευμένη ρητορεία, αλλά λόγο επιμελημένο και ρωμαλέο. Να κοιτάμε τον αγρότη που καλλιεργεί την τραχιά γη με αλέτρι, οργώνοντάς τη. Ακόμη, ακούγοντας το δράμα των λέξεων, μπορούμε να ζωντανεύουμε το βάθος των νοημάτων τους, ενώ, πίσω από την ορθή σημασία των λέξεων, διακρίνουμε πάντα την ήρεμη καλωσύνη τού ανθρώπου. Και, ακούγοντας το λόγο του, αισθανόμαστε μία ηθική τόνωση.
Πηγή: https://www.taxydromos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.