Γράφει η Παναγιώτα Χρονοπούλου // *
Φυγή Επιβίωσης
Πόσο ζηλεύω το νερό
που τρέχει ελεύθερο στο βουνό
Ποτέ δε μένει σταθερό
Γνωρίζει τόσες πεδιάδες
Στις όχθες του ξεδιψούν αμνάδες
Γεύεται τα χείλη τους τα δροσερά
κι αμέσως φεύγει μακριά
Σε μια λίμνη δε σταματά το ταξίδι
Κάνει μια στάση, φυτρώνει ένα λουλούδι
Το βοηθάει με στοργή να ανθίσει
και μ’ αυτή την εμπειρία τη ζωή να συνεχίσει
Κανείς δε κρίνει τη δική του τη φυγή
Κι όλοι θαυμάζουν την γενέτειρα πηγή
Τη μάνα που τον έκανε ποτάμι
Κι ανέχεται να τον εχαίρονται άλλοι
Τέτοια ελευθερία ποθώ κι εγώ
Σαν έρθει η στιγμή να κοιμηθώ
Να θυμάμαι τρικυμίες και χαρές
Κι ας είναι οι πρώτες πιο πολλές
Μη με δεσμεύεις στους όρους τους να ζω
Είμαι σαν το τρεχούμενο νερό
Πάντα μονάχη μου θα τριγυρνώ
Ψάχνοντας το άγνωστο που επιθυμώ
*Η Παναγιώτα Χρονοπούλου σπούδασε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Την συνήθεια να γράφει υιοθέτησε από τον πατέρα της. Τις περισσότερες φορές γράφει για δικές της εμπειρίες προσπαθώντας να κάνει τα συναισθήματα λέξεις για να εκφραστεί.
Πηγή: https://www.fractalart.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.