Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ-ΕΓΩ, ΕΣΥ, ΕΜΕΙΣ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Γράφει ο Γιάννης Βεντούρας*

Πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου μια αφίσα, μια αφίσα της ΕΕΔΥΕ, στην οποία υπήρχε η φωτογραφία ενός μικρού παιδιού.
Για πολύ ώρα κοίταζα αυτή τη φωτογραφία. Προσπαθούσα να ερμηνεύσω αν γινόταν, τα αισθήματα και τα συναισθήματα που ένοιωθε αυτό το παιδάκι και που τόσο έντονα και παραστατικά είχαν εγκλωβιστεί από τον φωτογράφο. 
Παρατηρούσα το ταλαιπωρημένο προσωπάκι του, άπλυτο, μέσα στα χαλάσματα του σπιτιού του ή ενδεχομένως χωμένο κάπου, για να κρυφτεί από τις κακουχίες της προσφυγιάς. Δεν μπορούσα να καταλάβω πού ακριβώς βρισκόταν. Αλλά αυτό δεν με απασχολούσε και ιδιαίτερα.
Μεγεθύνω τη φωτογραφία στον υπολογιστή μου. Επικεντρώνω στα μάτια του, στις συσπάσεις του προσώπου του, στο λερωμένο δακτυλάκι του, που κάτι μου έδειχνε.
Ίσως να βλέπει αεροπλάνα να βομβαρδίζουν, ίσως βλέπει από τις εκρήξεις τα κτίρια της γειτονιάς του να καταρρέουν, ίσως πάλι να βλέπει στρατιώτες και αστυνομικούς να χτυπούν και να εμποδίζουν πρόσφυγες να ξεφύγουν από τις εμπόλεμες ζώνες.
Διακρίνω στα μάτια του, όχι τόσο τον τρόμο και τον φόβο, αλλά κυρίως την έκπληξη, και την απορία. Σαν να με ρωτάει:
«Μα γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;»
Τη νύχτα έπεσα για ύπνο, μα η εικόνα του παιδιού δεν έλεγε να φύγει. Όλο κι ερχόταν στη σκέψη μου και με ρωτούσε επίμονα:
«γιατί δεν έχω πια σπίτι; γιατί δεν έχω φαΐ; γιατί γύρω μου υπάρχουν παιδάκια σκοτωμένα; γιατί η μαμά μου είναι παγωμένη εδώ στο πλάι μου και δεν ανοίγει τα χέρια της να με αγκαλιάσει; πες μου γιατί;»
Κι εγώ τι να του απαντήσω; Χωρίς να πολυσκεφτώ, του είπα: Μα επειδή γίνεται πόλεμος!
«και τι είναι πόλεμος;»
Πόλεμος είναι όταν κάποιοι άνθρωποι παίρνουν τα όπλα και πάνε να σκοτώσουν κάποιους άλλους.
«και γιατί τους σκοτώνουν;»
Γιατί θέλουν να τους αρπάξουν τις περιουσίες και τα πλούτη που έχει η χώρα τους.
«μα γιατί θέλουν τα ξένα πλούτη; αυτοί δεν έχουν δικά τους;»
Κι εγώ, τι να απαντήσω σε ένα μικρό παιδάκι; Πώς να του δώσω να καταλάβει γιατί γίνονται οι πόλεμοι;
Πώς να του εξηγήσω ότι τεράστιοι επιχειρηματικοί όμιλοι, ανταγωνίζονται για το ποιος θα ελέγξει τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο, τους δρόμους από όπου θα περάσουν οι νέοι αγωγοί ενέργειας;
Πώς να του εξηγήσω ότι Ρώσικοι, Αμερικάνικοι, Κινέζικοι, Γερμανικοί, Αγγλικοί πολυεθνικοί κολοσσοί κι από κοντά τους, Τούρκοι, Έλληνες, Ισραηλινοί, Αιγύπτιοι, Άραβες και κάθε εθνικότητας επιχειρηματίες-καπιταλιστές, συμμαχούν και συγκρούονται αναμετάξυ τους, για να ελέγξουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και να αυξήσουν τα κέρδη τους;
Ότι, δεν διστάζουν να βάλουν τους λαούς να αλληλοσφάζονται, να ισοπεδώνουν ολόκληρες πόλεις με τα σύγχρονα οπλικά τους συστήματα, να στέλνουν εκατομμύρια ανθρώπους στην αναγκαστική προσφυγιά, μόνο και μόνο για να αυγατήσουν κι άλλο τα κέρδη τους;
Βλέπω το χεράκι του να σηκώνεται, να με δείχνει με το τεντωμένο του δακτυλάκι, και να μου θέτει συνεχώς, ανελέητα ερωτήματα δίχως τέλος.
Αλλά τι να του πω, πώς να του εξηγήσω, ότι για τον ίδιο ακριβώς λόγο, για τα κέρδη των μονοπωλίων, διαμέλισαν την Γιουγκοσλαβία, το Σουδάν, ισοπέδωσαν το Ιράκ, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Υεμένη, εξοντώνουν τους Παλαιστίνιους, τους Κούρδους.
Στο τέλος, για να βγω από τη δύσκολη θέση, του απάντησα ότι τα αφεντικά είναι αχόρταγα και δεν τους φτάνει ο πλούτος όλου του κόσμου, θέλουν να τα κάνουν όλα δικά τους.
«μα δεν φοβούνται μήπως σκοτωθούν στον πόλεμο;»
Ξέρεις παιδί μου, στον πόλεμο δεν πολεμάνε τα αφεντικά, στέλνουν τα παιδιά του λαού να πολεμήσουν. Να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.
«και οι φαντάροι δεν φοβούνται μην σκοτωθούν;»
Φοβούνται, πως και δεν φοβούνται! Οι περισσότεροι πάνε στον πόλεμο χωρίς τη θέλησή τους, τους αναγκάζουν τα αφεντικά να πάνε να πολεμήσουν.
«και πού βρίσκουν τα όπλα οι στρατιώτες; τα έχουν στο σπίτι τους;»
Όχι μικρό μου. Τα όπλα τα δίνουν στους στρατιώτες, οι πλούσιοι, τα αφεντικά.
«κι αφού οι στρατιώτες κρατάνε τα όπλα, γιατί έρχονται να πυροβολήσουν εμάς και δεν χτυπάνε τα αφεντικά τους, που τους αναγκάζουν να κάνουν αυτά τα εγκλήματα;».
Μένω με το στόμα ανοιχτό. Τα μάτια μου καρφώνονται στο ταβάνι. Πρέπει να απαντήσω, αλλά όχι στο μικρό παιδάκι της φωτογραφίας.
Πρέπει πλέον να απαντήσω σε εμένα τον ίδιο.Βλέπω το δαχτυλάκι του παιδιού να μεγαλώνει, όλο και να μεγαλώνει και να με δείχνει, σαν να με δικάζει. Σαν να με έχει βάλει στη θέση του κατηγορούμενου και να με ρωτάει:
«κι εσύ, τι έκανες για να μην συμβούν όλα αυτά; για να μην μας βομβαρδίζουν, για να μη μας σκοτώνουν; Τι ενέργειες κάνεις τώρα για να σταματήσει ο πόλεμος;»
Χαμήλωσα τα μάτια ένοχα. Σκέφτομαι την Ελληνική κυβέρνηση που διαθέτει τις στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα για να εφοδιάζονται και να απογειώνονται τα Νατοϊκά αεροπλάνα που βομβαρδίζουν τους γειτονικούς λαούς. Τις πολεμικές ασκήσεις που διοργανώνει η Ελλάδα μαζί με την εγκληματική κυβέρνηση του Ισραήλ. Τα Νατοϊκά στρατεύματα που αλωνίζουν μέσα στη χώρα μας. Τους Έλληνες φαντάρους που συμμετέχουν στις πολεμικές αποστολές του ΝΑΤΟ. Τους μεγάλους Έλληνες καπιταλιστές που κάνουν συμμαχίες και κλείνουν συμφωνίες για το μοίρασμα της λείας.
Ναι.
Εγώ, εσύ, εμείς, τι κάνουμε για να σταματήσουμε αυτά τα εγκλήματα;
Ταράχτηκα, άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα κι είδα τα ματάκια του μικρού παιδιού να είναι τεράστια, ακριβώς μπροστά στα δικά μου.
Δεν ανοίγει το στόμα του, δεν κουνά τα χείλη του, μα εγώ, ακούω τα λόγια του:
«Η χώρα σου, η Ελλάδα, είναι ενεργειακός κόμβος. Στο υπέδαφός της έχει υδρογονάνθρακες. Έτσι ήταν και η δική μου χώρα. Οι πλούσιοι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, μας λέγανε ότι από τον πλούτο θα ζήσουμε όλοι καλά. Και τώρα ήρθε ο πόλεμος.
Ετοιμάσου, προετοιμάσου, ο πόλεμος θα έρθει και στη δική σου χώρα. Μη νομίζεις ότι ο δικός σας λαός θα τη γλυτώσει. Οι κυνηγοί του κέρδους είναι ανελέητοι και τα παρακάλια δεν τους πτοούν.
Ξεσηκωθείτε και πάρτε τα μέτρα σας πριν να είναι αργά. Να μην έχει η επόμενη φωτογραφία ένα Ελληνόπουλο στη θέση τη δικιά μου!»
(Διασκευή δημοσιεύθηκε στο τεύχος 80 του περιοδικού «Δρόμοι της Ειρήνης»)


 Γιάννης Βεντούρας είναι οικονομολόγος – συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959 και σπούδασε στο οικονομικό τμήμα της σχολής ΝΟΕ του ΑΠΘ. Εργάσθηκε σαν οικονομικός διευθυντής και οικονομικός σύμβουλος σε εταιρείες του ιδιωτικού τομέα, μελετώντας από τα «μέσα» το καπιταλιστικό σύστημα. Συμμετέχει ενεργά στο λαϊκό κίνημα.

Είναι εκλεγμένος τοπικός σύμβουλος στον Δήμο Αχαρνών. Διδάσκει δωρεάν Πολιτική Οικονομία στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο «Δημήτρης Γληνός».



Πηγή: https://atexnos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.