Tου Ελισσαίου Βγενόπουλου //
Φθινόπωρο
Καθόταν με το κεφάλι ακουμπισμένο
στα κάγκελα του στεναγμού
από μακριά λίγο έξω από τα σύνορα των αντοχών του
Γύρισε τα μάτια και σάρωσε
τη λιθόστρωτη αυλή της μοναξιάς του
ούτε ένα φυλλαράκι ελπίδας.
Πιάστηκε από τα κάγκελα
για να ανασηκωθεί
και οι παλάμες του κάηκαν
το φεγγάρι λάμνιζε με το φως του τον κόσμο.
Από το βάθος του φθινοπώρου
ακούστηκε ένα μεταλλικό απόφθεγμα.
Τα όνειρα δεν πεθαίνουν ποτέ
τα συναντά κανείς τις νύχτες
να μπαινοβγαίνουν στις ρωγμές
του πεπρωμένου μας.
Πηγή: https://www.fractalart.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.