ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ & ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ!

Γράφει η Δέσποινα Νάσσου //

Ανήκω στην γενιά εκείνων που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ‘70.

Είχα την τύχη – ναι, δεν ακυρώνω τις εμπειρίες – να μπω στον εργασιακό στίβο την δεκαετία του ‘90, με τον κλασσικό τρόπο αποστολής βιογραφικού, κύκλου συνεντεύξεων και ούτω καθεξής και με την άγνοια του πρωτάρη αλλά στηρίζοντας ότι είμαι αυτό που λέω ότι είμαι, να βρω δουλειά σε πολυεθνικές εταιρείες που συνδύαζαν, ακόμη τότε, τις ορθές εργασιακές πολιτικές με το προσωπικό χαρακτήρα του κάθε μάνατζερ. Που πάει να πει: θωρακισμένη εργασιακή πρακτική σε συνδυασμό με προσωπική επαφή και προσαρμογή. Συνδυασμός καθαρότητας και ευελιξίας, κατά τη γνώμη μου ο πιο πετυχημένος για μακροχρόνιες συνεργασίες.

Από τότε, σε ευρύτερο επίπεδο, έχει μεσολαβήσει σωρεία αλλαγών, με κυριότερες μία παγκόσμια οικονομική κρίση και μία πανδημία, εκτίναξη των social media και άρα της βιτρίνας αντί της ουσίας, ένα διαρκές «έχω» αντί για «είμαι».

Κι ερχόμαστε στο παρόν. Εδώ και ενάμιση χρόνο, κάνω ρεπορτάζ στα εργασιακά, χωρίς να το ξέρω…Ποιος να μου το έλεγε ότι η βιτρίνα όχι μόνο καλά κρατεί αλλά είναι τόσο καλά σκηνοθετημένη που πρέπει κανείς να εισχωρήσει στα σαπισμένα πλευρά της για να διακρίνει τη σαθρότητα του εργασιακού χώρου στην Ελλάδα του σήμερα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, έχω όμως τις εξής παρατηρήσεις:

O εργοδότης αναζητά υψηλών δυνατοτήτων προσωπικό αλλά:

– Δεν θέλει να το πληρώσει αντίστοιχα και για αυτόν τον λόγο καταφεύγει σε απίστευτες λοβιτούρες

– Θέλει εκτελεστικό όργανο όχι κριτική σκέψη

– Θέλει συνέπεια, προθυμία, οργανωτικότητα αλλά δεν την διαθέτει ο ίδιος ως ηγέτης

– Από τους νεότερους σε ηλικία, χρησιμοποιεί την ευχέρεια στην τεχνολογία αλλά αναζητά την σοφία της εμπειρίας και του επαγγελματισμού σε ωριμότερες ηλικίες χωρίς να φροντίζει τον εργασιακό χώρο και τις «γέφυρες» που θα ενσωματώσουν και τις δύο πλευρές.

– Έχει βιτρίνα-κράχτη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Κοινώς άλλα υποσχόμαστε, άλλα δείχνουμε, άλλα κάνουμε.

– Η οικογενειοκρατία στην Ελλάδα καλά κρατεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην καλύτερη περίπτωση, τα αφεντικά που είναι και μέλη της οικογένειας, διαφωνούν διακριτικά χωρίς να εμπλέκουν τους υπαλλήλους, στην χειρότερη το «πλοίο» πάει για φούντο…

– Ωράριο δεν υπάρχει, το οκτάωρο καταστρατηγείται καθολικά, η θέσπιση «κάρτας ωραρίου» είναι ανέκδοτο και η ισορροπία εργασίας / προσωπικής ζωής ένα παραμύθι με κακόγουστο τέλος.

Και εδώ χτυπά ο κώδωνας κινδύνου. Η Amy C. Edmondson, διακεκριμένη Αμερικανίδα ακαδημαϊκός, συγγραφέας και Καθηγήτρια Ηγεσίας και Managemεnt στο Harvard Business School θεωρείται κορυφαία αυθεντία στο θέμα της ψυχολογικής ασφάλειας (psychological safety) στον εργασιακό χώρο.

Στο βιβλίο της, «The Fearless Organization», μια κεντρική φράση-κλειδί είναι η παραδοχή ότι το να ανακαλύπτεις πως έχεις άδικο είναι ανεκτίμητο επειδή οδηγεί στη μάθηση. Η συγγραφέας τονίζει πως η ψυχολογική ασφάλεια δεν αφορά απλώς την ευγένεια, αλλά τη δυνατότητα να εκφράζονται ιδέες και διαφωνίες χωρίς φόβο, ενισχύοντας έτσι την καινοτομία και αποτρέποντας τη σιωπή των εργαζομένων.

Η προσωπική ευημερία μέσω της εργασίας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες στην ποιότητα ζωής ενός ανθρώπου. Η δουλειά μας δεν είναι απλώς ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά ένας κεντρικός πυλώνας της ψυχικής, συναισθηματικής και κοινωνικής ισορροπίας. Όταν η εργασία προάγει την ευημερία, μετατρέπεται από πηγή άγχους σε πηγή ολοκλήρωσης, μέσα από την αίσθηση σκοπού και νοήματος, δομής και σταθερού πλαισίου, κατάκτησης νέων δεξιοτήτων και τελικά αυτοπραγμάτωσης.

Είναι λυπηρή η τεράστια έλλειψη σε περιβάλλοντα χωρίς τοξικότητα, όπου επιτρέπονται τα λάθη και εκτιμάται η προσπάθεια – και στην εκπαίδευση το ίδιο καθεστώς επικρατεί άλλωστε – η έλλειψη σαφών ορίων στον επαγγελματικό και προσωπικό χρόνο, η έλλειψη αντιστοιχίας κόπου και οικονομικών απολαβών και ηθικής επιβράβευσης.

Πώς να τολμήσει όμως κάποιος να μην δεχτεί τη συμμετοχή του σε αυτό το σκληρό παιχνίδι εξουσίας όταν το σύστημα ολάκερο τον ωθεί στο κυνήγι χαμένου θησαυρού; Αλλά και πώς θα ευημερήσει μια κοινωνία όταν δεν ευημερεί ο άνθρωπος σε έναν από τους βασικότερους τομείς της ζωής του όπως το εργασιακό περιβάλλον;

Ουκ εν τω πολλώ τω ευ…έλεγαν και είχαν δίκιο.

Πηγή: https://www.fractalart.gr