Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ!

 

 Γράφει η Χρύσα Παππά

Δημοσιογράφος

Υπάρχουν άνθρωποι που μπερδεύουν τη θέση τους με την ασυλία και την εξουσία με το δικαίωμα να συμπεριφέρονται όπως θέλουν. Πιστεύουν ότι μπορούν να εκθέτουν άλλους, να ξεπερνούν τα όρια και να συνεχίζουν σαν να μη συνέβη τίποτα.

Το πραγματικά αποκαλυπτικό, όμως, δεν είναι μόνο η συμπεριφορά τους. Είναι και η στάση εκείνων που γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται και έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν, αλλά επιλέγουν να παραμένουν θεατές.

Γιατί όταν γνωρίζεις και δεν ενεργείς, δεν μπορείς επ’ αόριστον να κρύβεσαι πίσω από τη δικαιολογία ότι δεν σε αφορά.

Η ευθύνη δεν εξαφανίζεται επειδή δεν εκδίδονται ανακοινώσεις. Δεν διαγράφεται επειδή δεν δίνονται εξηγήσεις. Και ασφαλώς δεν εξαντλείται σε τίτλους, αξιώματα και δημόσιες εμφανίσεις.

Οι θέσεις ευθύνης δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία. Δεν υπάρχουν για να προσφέρουν κύρος, αλλά για να συνοδεύονται από πράξεις, αποφάσεις και λογοδοσία. Όποιος απαιτεί να τον σέβονται λόγω της θέσης του, οφείλει πρώτα να αποδεικνύει ότι σέβεται τις υποχρεώσεις που αυτή συνεπάγεται.

Και ας ειπωθεί καθαρά: η αδράνεια απέναντι σε ένα γνωστό πρόβλημα δεν αποτελεί πάντα ουδετερότητα. Μπορεί να εκληφθεί ως ανοχή και, σε κάθε περίπτωση, γεννά εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η ευθύνη.

Είναι εύκολο να εμφανίζεται κάποιος ως θεματοφύλακας της τάξης, των κανόνων και της πειθαρχίας. Η πραγματική δοκιμασία, όμως, έρχεται όταν πρέπει να εφαρμοστούν οι ίδιες αρχές χωρίς εξαιρέσεις, προσωπικές συμπάθειες ή βολικές σιωπές.

Γιατί οι κανόνες δεν μπορεί να ισχύουν για τους μεν και να ξεχνιούνται για τους δε. Ο σεβασμός δεν μπορεί να απαιτείται μονόπλευρα. Και η λογοδοσία δεν μπορεί να σταματά εκεί όπου αρχίζουν οι άβολες ευθύνες.

Δεν χρειάζονται ονόματα για να καταλάβει κανείς το νόημα. Όσοι γνωρίζουν τα γεγονότα, γνωρίζουν και σε τι αναφέρεται αυτή η συζήτηση.

Κανείς, ωστόσο, δεν δικαιούται να θεωρεί ότι η σιωπή των άλλων σημαίνει αδυναμία, αποδοχή ή λήθη. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην επιλογή να μη δημιουργείς δημόσια αντιπαράθεση και στην παραίτηση από το δικαίωμα να απαιτείς σεβασμό και δικαιοσύνη.

Η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται από κανέναν και δεν αφαιρείται με την αυθαιρεσία κανενός.

Και στο τέλος, όταν πέσουν οι τίτλοι και σβήσουν οι δημόσιες εικόνες, αυτό που μένει δεν είναι το αξίωμα που κατείχε ο καθένας, αλλά η στάση που κράτησε όταν δοκιμάστηκε η ευθύνη του.

Άλλοι θα κληθούν να εξηγήσουν τις πράξεις τους. Άλλοι θα πρέπει να εξηγήσουν την αδράνειά τους.

Γιατί το να κάνεις λάθος είναι ένα πράγμα. Το να γνωρίζεις ότι υπάρχει πρόβλημα και να επιλέγεις να μην κάνεις τίποτα είναι ένα ερώτημα που απαιτεί απάντηση.